Postawy studentów wydziału nauk o zdrowiu wobec osób niepełnosprawnych - Żebrowska, Joanna Marzena; Krajewska-Kułak, Elżbieta; Łukaszuk, Cecylia (Nursing Problems / Problemy Pielęgniarstwa, 2012)
Wstęp. Stosunek do osób niepełnosprawnych radykalnie zmieniał się na przestrzeni wieków. Cel pracy. Ocena postaw studentów wobec osób niepełnosprawnych. Materiał i metody. Badania oparte na autorskim kwestionariuszu ankiety przeprowadzone w grupie 228 studentów. Wyniki. Respondenci w swoim otoczeniu mieli osoby niepełnosprawne (12%) i w 60,4% deklarowali gotowość niesienia im pomocy. Pojęcie „niepełnosprawność” kojarzyło się im z reguły z brakiem całkowitej sprawności ruchowej (21,5%). W opinii 26% badanych stosunek społeczeństwa do niepełnosprawnych jest raczej niedobry, ale powinni oni zawierać małżeństwo (95%), mieć dzieci (81%), pracować (95%), jeździć samochodem (96%), uczyć się w klasach integracyjnych (81%), a opiekować się nimi powinna z reguły rodzina (81%). Najchętniej (67,5%) studenci opiekowaliby się osobami słabo słyszącymi, a najrzadziej (30,3%) z widocznym zniekształceniem, oszpeceniem ciała. Badani preferowali model separacyjny funkcjonowania osoby niepełnosprawnej (32%). Największą trudnością w funkcjonowaniu osób niepełnosprawnych było znalezienie pracy (21%), a grupą o największych problemach — osoby z głębszymi zaburzeniami mowy i osoby niesłyszące (po 21%). Badani uważali niepełnosprawnych za biernych w życiu zawodowym i społecznym (po 38%), a wszelkie kampanie społeczne ich dotyczące za potrzebne (22%) lub drażniące (22%). Aż 88% respondentów nie potrafiło wymienić żadnej organizacji działającej na rzecz osób niepełnosprawnych. Wnioski. Opinie studentów na temat stosunku społeczeństwa do osób niepełnosprawnych oraz jego przygotowania do opieki nad nimi były podzielone. Studenci preferowali model separacyjny funkcjonowania osoby niepełnosprawnej oraz uważali, że są one bierne w życiu zawodowym i społecznym. Badani deklarowali gotowość niesienia pomocy niepełnosprawnym, ale uzależniali powyższe od rodzaju niepełnosprawności. Większość respondentów nie potrafiła wymienić kampanii społecznych i organizacji działających na rzecz osób niepełnosprawnych oraz znanych osób niepełnosprawnych, mogących posłużyć za wzór dla innych osób. Problemy Pielęgniarstwa 2012; 20 (4): 487–496