Poprawa stanu funkcjonalnego osób po przebytym udarze mózgu — rola pielęgniarki - Grochulska, Agnieszka; Jastrzębska, Maria (Nursing Problems / Problemy Pielęgniarstwa, 2012)
Wstęp. Postęp wiedzy i technologii w medycynie jest jednym z powodów wydłużenia życia osobom z uszkodzeniami układu nerwowego. Liczba osób niepełnosprawnych z powodu przebytego udaru mózgu stale wzrasta, dlatego bardzo istotna staje się właściwa i ciągła rehabilitacja. Złożoność deficytu neurologicznego i funkcjonalnego warunkuje zastosowanie postępowania fizjoterapeutycznego, którego celem jest kompensacja ubytków wraz z odzyskiwaniem utraconych funkcji. Obecnie wiadomo, że skutki udaru bywają odwracalne, zatem postępowanie usprawniające musi być także odpowiednio dostosowane i elastyczne. Innymi słowy, osoby poddawane terapii nie powinny być dopasowywane do schematów leczenia, a wszystkie metody muszą być indywidualnie dobierane do pacjenta, natomiast efekty ich stosowania stale oceniane oraz weryfikowane przez zespół interdyscyplinarny. Cel pracy. Celem badania była ocena uzyskania poprawy sprawności funkcjonalnej i samodzielności pacjentów po przebytym udarze mózgu od momentu przyjęcia na oddział do upływu 4–6 tygodni od ostrego incydentu naczyniowego, w którym wprowadzono kompleksowy proces terapeutyczny. Kolejnym celem badania było uzyskanie informacji, które z poszczególnych czynności pacjent po przebytym udarze mózgu odzyskuje w szybszym tempie. Materiał i metody. Badaniami objęto 75 pacjentów hospitalizowanych z powodu przebytego udaru mózgu na oddziale Neurologii i Leczenia Udaru Mózgu Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Słupsku wybranych losowo. Do oceny stanu funkcjonalnego pacjenta oraz możliwości wykonywania niezbędnych czynności codziennego życia wykorzystano wskaźnik Barthel, który pozwolił na określenie stopień samodzielności pacjenta w wykonywaniu poszczególnych czynności dnia codziennego w skali od 0 do 100 punktów. Wyniki i wnioski. Co trzeci badany chory po przebytym udarze mózgu po upływie 6 tygodni nie zgłaszał skarg i był samodzielny w czynnościach dnia codziennego. Najtrudniejsze do odzyskania samodzielności okazało się mycie i kąpiel całego ciała, natomiast najłatwiej było odzyskać sprawność w spożywaniu posiłków i przemieszczaniu się z łóżka na krzesło i z powrotem. Tylko sprawne funkcjonowanie zespołu interdyscyplinarnego w znacznym stopniu poprawia jakość sprawowanej opieki nad pacjentem i jego rodziną, uzyskując tym samym lepszą jakość życia chorych po przebytym udarze mózgu.