Stefania Poznańska (1923–2010) — nestorka pielęgniarstwa, nauczyciel - Walewska, Elżbieta; Radzik, Teresa (Nursing Problems / Problemy Pielęgniarstwa, 2011)
Doktor Stefania Poznańska była jedną z pięciu dyrektorek szkoły, której nieformalna nazwa brzmiała Krakowska Szkoła Pielęgniarek. Nazwa ta, przyjęta w środowisku pielęgniarek, dotyczyła utworzonej 5 listopada 1911 roku Szkoły Zawodowych Pielęgniarek — zwanej też „starą szkołą krakowską” — i jej kontynuatorki otwartej 10 grudnia 1925 roku Uniwersyteckiej Szkoły Pielęgniarek i Opiekunek Zdrowia, później Higienistek, a także Uniwersyteckiej Szkoły Pielęgniarsko-Położniczej (1946–1951), Państwowej Szkoły Pielęgniarsko- Położniczej (1949–1951), Państwowej Szkoły Pielęgniarstwa (1950–1964), Państwowej Szkoły Medycznej Pielęgniarstwa (1964–1971), Medycznego Studium Zawodowego nr 1 Wydział Pielęgniarstwa (1971–1981), Medycznego Studium Zawodowego nr 1 Wydział Pielęgniarstwa im. Anny Rydlówny (1982–2001). Szkoła mieściła się w Krakowie do 1975 roku przy ulicy Kopernika 25, a następnie przy ulicy Michałowskiego 12. Celem pracy było wspomnienie osoby doktor Stefanii Poznańskiej, pielęgniarki, nauczyciela, nestorki pielęgniarstwa, autorki prac naukowych i publikacji, wszechstronnie zaangażowanej w rozwój nowoczesnego pielęgniarstwa, przyjaciela. Wykorzystano dokumenty osobiste i materiały archiwalne zgromadzone w zbiorach Instytutu Pielęgniarstwa i Położnictwa WNZ CM UJ oraz w zbiorach prywatnych rodziny. W pracy uwzględniono również osobiste wspomnienia z wielokrotnych kontaktów autorek ze Stefanią Poznańską. Zastosowano metodę biograficzno-historyczną i analizę dokumentów. Należy podkreślić znaczny wkład Stefanii Poznańskiej w rozwój nowoczesnego pielęgniarstwa, między innymi poprzez pracę w Komisji Programowej działającej w Krakowie na rzecz programu kształcenia pielęgniarek na poziomie wyższym, opracowywanie programów szczegółowych z zakresu historii pielęgniarstwa i etyki pielęgniarskiej, publikowanie cyklu artykułów na temat nowego kształtu nauczania zawodu. Była to osoba otwarta na drugiego człowieka. Problemy Pielęgniarstwa 2011; 19 (2): 266–272