Analiza czynników ryzyka udaru mózgu u chorych z Kliniki Neurologii Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego. Badania wstępne - Snarska, Katarzyna; Kapica-Topczewska, Katarzyna; Bachórzewska-Gajewska, Hanna (Nursing Problems / Problemy Pielęgniarstwa, 2010)
Wstęp. Częstość występowania udarów niedokrwiennych zależy od niemodyfikowalnych czynników ryzyka: wieku, płci, uwarunkowań genetycznych oraz modyfikowalnych, poddających się leczeniu: nadciśnienia tętniczego, cukrzycy, dyslipidemii, leczenia przeciwkrzepliwego w migotaniu przedsionków, nadwagi oraz używek. W zapobieganiu wystąpieniu udaru istotną rolę odgrywają działania edukacyjne i terapeutyczne mające na celu eliminowanie czynników ryzyka. Podstawą działania jest przygotowany w Polsce w 1997 roku Narodowy Program Profilaktyki i Leczenia Udaru Mózgu. Cel pracy. Celem pracy jest analiza czynników ryzyka udaru niedokrwiennego mózgu u chorych leczonych w I kwartale 2008 roku w Klinice Neurologii Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Materiał i metody. Badaniami objęto 58 chorych po przebytym udarze niedokrwiennym mózgu, w tym 58,6% kobiet i 41,4% mężczyzn. Przeprowadzono retrospektywną analizę dokumentacji medycznej pod kątem czynników ryzyka udaru mózgu. Wyniki i wnioski. Najczęstszymi przyczynami powstania udaru niedokrwiennego mózgu były zmiany miażdżycowe w dużych tętnicach wewnątrz- i zewnątrzczaszkowych (41,37%) oraz choroby serca przebiegające z migotaniem przedsionków (39,65%). W przeszłości udar mózgu wystąpił u 32,7% badanych. Najczęściej występującymi czynnikami ryzyka udaru mózgu w badanej grupie były: nadciśnienie tętnicze (79,32%), podwyższone stężenie glukozy we krwi (48,27%), choroba niedokrwienna serca (46,55%) oraz zaburzenia metabolizmu lipidów (69,56%). Udar niedokrwienny mózgu częściej występował u kobiet (58,6%) oraz wśród osób mieszkających na wsi (43,1%). Stwierdzany wysoki odsetek czynników ryzyka u pacjentów z udarem niedokrwiennym mózgu oraz wysoki odsetek powtórnych udarów wymaga podjęcia wielu działań mających na celu poprawę profilaktyki pierwotnej i wtórnej. Działania edukacyjne i terapeutyczne w profilaktyce wtórnej udaru mózgu powinny indywidualnie obejmować pacjentów, ich rodziny oraz być prowadzone zgodnie z wytycznymi Europejskiej Inicjatywy Udarowej oraz Narodowego Programu Profilaktyki i Leczenia Udaru Mózgu. Problemy Pielęgniarstwa 2010; 1 (1): 60-65