Rola pielęgniarki w rehabilitacji i opiece nad chorym po udarze mózgu - Miller, Elżbieta (Nursing Problems / Problemy Pielęgniarstwa, 2009)
Rehabilitacja jest niezbędnym elementem leczenia po udarze mózgu i powinna być stosowana jak najwcześniej w celu stymulacji neurogenezy ośrodkowego układu nerwowego. Celem rehabilitacji poudarowej jest przywrócenie utraconej funkcji w maksymalnie wysokim stopniu, zapobieganie powikłaniom neurologicznym i ogólnoustrojowym oraz poprawa jakości życia. Rehabilitacja stanowi czynny i ciągły proces, który rozpoczyna się w czasie hospitalizacji i trwa również po powrocie pacjenta do domu. Prawidłowa pielęgnacja ma decydujący wpływ na dalszy przebieg rehabilitacji i stan chorego. Zastosowanie skal oceny funkcjonalnej pozwala w prosty sposób określić przybliżone możliwości ruchowe chorego. Powszechnie stosowane skale ułatwiają uzyskanie informacji o stanie samodzielności pacjenta i ogólnych potrzebach pielęgnacyjnych i opiekuńczych. Na podstawie wyników badań potwierdzono konieczność wczesnej i kompleksowej rehabilitacji pacjentów po udarze mózgu, niezależnie od ich wieku. Wdrożenie procesu rehabilitacji już w pierwszych dniach po wystąpieniu incydentu udaru daje szansę na usamodzielnienie się chorego oraz niweluje deficyty sprawności ruchowej. Pielęgniarka ze względu na bardzo szeroki zakres obowiązków w kontakcie z pacjentem przyczynia się do powstania jednego z podstawowych czynników warunkujących poprawny przebieg usprawniania i opieki nad chorym po zakończeniu leczenia szpitalnego.