Jakość życia pacjentów ze stwardnieniem rozsianym - Snarska, Katarzyna; Karwowska, Milena; Kapica-Topczewska, Katarzyna; Drozdowski, Wiesław; Bachórzewska-Gajewska, Hanna (Nursing Problems / Problemy Pielęgniarstwa, 2015)
Wstęp. Stwardnienie rozsiane jest postępującą o przewlekłym charakterze chorobą autoimmunologiczną ośrodkowego układu nerwowego. Zmienia ona życie chorego i jego rodziny, zmusza do trudnych wyborów, często odbiera nadzieję, czasami obniża jakość życia. Cel. Celem pracy była ocena jakości życia chorych na stwardnienie rozsiane oraz poznanie czynników wpływających na tę ocenę. Materiał i metody. Badania przeprowadzono wśród 100 chorych na stwardnienie rozsiane za pomocą kwestionariusza skonstruowanego na potrzeby badań oraz standaryzowanej skali WHOQOL-BREF i Rozszerzonej Skali Niewydolności Ruchowej Kurtzke’go (EDSS). Wyniki. W badanej grupie było 32 mężczyzn (32%) i 68 kobiet (68%). Średnia wieku badanych wynosiła 41,9 ± 10,3 lat. Średnia czasu trwania choroby wynosiła 11,1 ± 8,9 lat. Średni stopień niepełnosprawności według skali EDSS Kurtzke’go wynosił 2,7 ± 2,0. Ogólna ocena jakości życia i własnego zdrowia wynosiła 3,4 ± 0,9, a w zakresie oceny własnego zdrowia była równa 2,9 ± 0,8. Wnioski. Nieprawność chorych wzrastała wraz z wiekiem chorego, czasem trwania choroby, liczbą rzutów, a zmniejszała się w wyniku zastosowanego leczenia oraz wpływała na funkcjonowanie we wszystkich obszarach. Na pogorszenie ogólnej jakości życia chorych wpływał czas trwania choroby, liczba hospitalizacji, liczba rzutów i skala niewydolności ruchowej, a nie wpływał okres postawienia diagnozy, zastosowane leczenie, jak również wiek zachorowania.