Metody pomiaru składu ciała w pediatrii – przegląd. Część 2 - Cieśluk, Klaudia; Dobroch, Jakub; Sawicka-Żukowska, Małgorzata; Krawczuk-Rybak, Maryna (Pediatric Endocrinology Diabetes and Metabolism, 2018)
Wraz ze wzrastającą częstością rozpoznawania nadwagi i otyłości oraz chorób metabolicznych w pediatrii pojawia się konieczność sto-sowania dokładniejszych metod diagnostycznych w celu indywidualizacji postępowania oraz usprawnienia jego monitorowania. Istot-nym uzupełnieniem pomiarów masy ciała są zaawansowane metody oceny jego składu. Dostarczają precyzyjniejszych danych niż meto-dy przesiewowe, takie jak pomiary antropometryczne i analiza impedancji bioelektrycznej. Wymagają jednak stosowania kosztownego sprzętu oraz udziału wysoce wyszkolonego personelu. W ciągu ostatnich lat wzrosła dostępność metod odpowiednich do zastosowania w pediatrii. Publikacja zawiera omówienie technicznych założeń oraz podsumowanie dostępnych w literaturze danych na temat dokład-ności wybranych metod. Wśród nich, jako powszechnie uznana, wyróżniana jest densytometria techniką podwójnej wiązki RTG (DXA). Służy nie tylko ocenie gęstości mineralnej kości, lecz także oszacowaniu masy tłuszczowej. Z tego względu stanowi kluczowy element modeli wielokomponentowych (3C, 4C), a często sama jest wykorzystywana jako metoda referencyjna dla innych technik po-miaru. Ważną rolę odgrywają techniki oparte na pomiarze objętości ciała. Tradycyjnie uwzględniają one hydrodensytometrię (HW), która jest wypierana przez bardziej przyjazną dla młodych pacjentów pletyzmografię wypornościową powietrza (ADP). Liczne publika-cje wskazują, że ADP może stanowić cenną alternatywę dla powszechniej stosowanej DXA. Do mniej popularnych, ze względu na koszt i ograniczoną wiarygodność w pediatrii, zaliczane są, szerzej uznane w populacji dorosłych, metody rozcieńczenia izotopów. Ograniczona rola współpracy pacjenta czyni je jednak interesującym kierunkiem badań w pediatrii. Ostatnią grupę stanowią techniki obrazowe, rzadko wykorzystywane w omawianym wskazaniu. Dysponując wiedzą na temat dostępnych technik i mając na uwadze bieżącą sytuację kliniczną, można z korzyścią dla pacjenta wybierać między metodami przesiewowymi i zaawansowanymi.