Wstępna ocena tolerancji i skuteczności miejscowej pozaczaszkowej radiochirurgii i radioablacji stereotaktycznej u chorych z nowotworowym guzem płuca - Idasiak, Adam; Rutkowski, Roman; Grządziel, Aleksandra; Suwiński, Rafał (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2005)
Cel: Ocena tolerancji i skuteczności miejscowej pozaczaszkowej radiochirurgii i radioablacji u chorych z nowotworowym guzem płuca. Materiał i metoda: Przedmiotem analizy jest grupa 35 chorych (30 mężczyzn, 5 kobiet), u których przeprowadzono leczenie stereotaktyczne z powodu nowotworowego guza płuca (resztkowy guz przetrwały po teleradioterapii n=13, wznowa miejscowa raka płuca n=9, przerzut do płuca n=13). Jako system unieruchomienia chorego w trakcie procedur przygotowawczych i seansu terapeutycznego wykorzystano materace kształtowane poprzez podciśnienie. Dawki promieniowania podane stereotaktycznie zawierały się w zakresie 8–20 Gy, we wszystkich przypadkach stosowano technikę izocentryczną z użyciem 3–10 pól fotonowych (najczęściej 7). Chorych leczono radykalnie (n=22) lub paliatywnie (n=13). Toksyczność leczenia oceniano w oparciu o skalę RTOG/EORTC, odpowiedź guza w oparciu o skalę RECIST. Przeżycia analizowano przy użyciu metody Kaplana-Meiera. Wyniki: U żadnego spośród leczonych nie obserwowano poważnych powikłań. U 20 proc. chorych wystąpiło przejściowe podwyższenie ciepłoty ciała do ok. 38,5 o C trwające 1–2 dni. U 17 chorych (48 proc.) odnotowano odpowiedź guza na leczenie, u 15 chorych (43 proc.) doszło do progresji choroby, u 3 (9 proc.) nie udało się ocenić odpowiedzi guza. Aktualizowane roczne przeżycie wolne od progresji miejscowej wyniosło 36 proc., aktualizowane roczne przeżycie całkowite – 46 proc. Nie odnotowano znamiennego wpływu objętości napromienianego guza oraz dawki całkowitej i frakcyjnej na czas przeżycia. Wnioski: Wyniki badań własnych i dane z piśmiennictwa sugerują, że pozaczaszkowa radioterapia stereotaktyczna stosowana u chorych z nowotworowym guzem płuca zapewnia zadowalającą tolerancję i skuteczność miejscową. Dalszych prac wymaga optymalizacja schematów napromieniań oraz kryteria kwalifikacji chorych do leczenia stereotaktycznego.