Choroba Gravesa u 2,5 letniej pacjentki 6-letnia obserwacja - Jonak, Olimpia; Połubok, Joanna; Barg, Ewa (Pediatric Endocrinology Diabetes and Metabolism, 2016)
Wstęp. Dziecięca postać choroby Gravesa występuje rzadko u małych pacjentów, częściej u dzieci z chorobami autoimmunologicznymi albo z rodzinnym występowaniem chorób autoimmunologicznych. Opis przypadku. 2,5-letnia dziewczynka została przyjęta do szpitala z tachykardią i stanem podgorączkowym. W wywiadzie: atopowe zapalenie skóry u dziecka, choroba Hashimoto u matki (zdiagnozowana 2 miesiące po postawieniu diagnozy u dziecka). W badaniu fizykalnym zaobserwowano powiększony gruczoł tarczowy. W badaniach laboratoryjnych przy przyjęciu stwierdzono nieprawidłowości wskazujące na nadczynność tarczycy: TSH – 0,001 uIU/ml, FT3 >30 pg/ml, FT4 3,43 ng/dl oraz prawidłowy poziom przeciwciał ATG i ATPO. Rozpoznano chorobę Gravesa i rozpoczęto leczenie metimazolem (2x5 mg) oraz propranololem (ze względu na tachykardię 2x5 mg). Po rocznym leczeniu uzyskano stabilizację funkcji tarczycy, jakkolwiek pacjentka otrzymywała leczenie metimazolem przez 18 miesięcy. Obecnie pacjentka ma 8 lat i nie otrzymuje żadnego leczenia, funkcja tarczycy pozostaje prawidłowa, natomiast wciąż prezentuje objawy atopii. Podsumowanie. Przy występowaniu tachykardii u małego dziecka należy rozważyć rozpoznanie nadczynności tarczycy. Wybór terapii powinien zależeć od wieku i stanu dziecka. Długotrwała remisja nadczynności tarczycy niewymagająca leczenia jest również możliwa u młodszych (przed okresem dojrzewania) dzieci.