Współczesne poglądy na etiopatogenezę łysienia plackowatego - Joss-Wichman, Ewa; Broniarczyk-Dyła, Grażyna (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2005)
Łysienie plackowate ( alopecia areata – AA) jest częstą jednostką chorobową, stanowiącą ok. 2% wszystkich dermatoz. Występuje zarówno u ludzi, jak i u innych ssaków, może pojawić się w każdym wieku. Główne odmiany kliniczne choroby to łysienie plackowate zwykłe ( AA vulgaris ) oraz całkowite i/lub uogólnione ( AA totalis , AA universalis ). W pracy przedstawiono współczesne poglądy dotyczące etiopatogenezy AA. Na podstawie najnowszego piśmiennictwa omówiono najpowszechniej uznawane teorie przybliżające patomechanizm rozwoju choroby, jak autoimmunologiczna, immunologiczna, genetyczna oraz zakładająca udział procesu apoptozy. Istotne znaczenie w etiologii AA mogą mieć również czynniki psychogenne, co może być związane z działaniem neuromediatorów uwalnianych w skórze właściwej w otoczeniu mieszka włosowego. Łysienie plackowate nadal należy do chorób, które w codziennej praktyce klinicznej lekarza dermatologa przysparzają dużych trudności w postępowaniu terapeutycznym.