Wybrane aspekty zachowawczego leczenia owrzodzeń żylnych. Część II: Oczyszczanie rany - Szewczyk, Maria T.; Jawień, Arkadiusz (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2005)
Owrzodzenia żylne są najczęstszym powikłaniem przewlekłej niewydolności żylnej. Leczenie miejscowe jest jednym z wielu elementów właściwej i skutecznej terapii owrzodzeń żylnych. Ich etiopatogeneza, w której zasadniczą rolę odgrywa nadciśnienie żylne, wymaga w pierwszej kolejności zniesienia bądź redukcji czynników przyczynowych. Tzw. złoty standard zachowawczej terapii owrzodzeń żylnych stanowi kompresoterapia. W dalszej kolejności stosuje się oczyszczanie rany i aktywne opatrunki wilgotne. O sposobie usuwania tkanek martwiczych decyduje lokalizacja i głębokość owrzodzenia, ilość wydzieliny w ranie oraz stan ogólny chorego. Rany zwykle oczyszcza się, wykorzystując szeroki zakres metod zachowawczych: oczyszczanie mechaniczne, enzymatyczne, uwodnienie rany za pomocą opatrunków aktywnych oraz samoistne oczyszczanie autolityczne. Tkanki martwicze powierzchowne, sięgające skóry właściwej, mogą być usuwane chirurgicznie tylko w ekstremalnych i uzasadnionych sytuacjach. Celem pracy jest przedstawienie metod miejscowego oczyszczenia rany i postępowania w przypadku jej zakażenia. Omówiono ponadto zasady stosowania opatrunków interaktywnych.