Atopowe zapalenie skóry. Interdyscyplinarne rekomendacje diagnostyczno-terapeutyczne Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego, Polskiego Towarzystwa Alergologicznego, Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego oraz Polskiego Towarzystwa Medycyny Rodzinnej. Część I. Profilaktyka, leczenie miejscowe i fototerapia - Nowicki, Roman; Trzeciak, Magdalena; Kaczmarski, Maciej; Wilkowska, Aleksandra; Czarnecka-Operacz, Magdalena; Kowalewski, Cezary; Rudnicka, Lidia; Kulus, Marek; Mastalerz-Migas, Agnieszka; Peregud-Pogorzelski, Jarosław; Sokołowska-Wojdyło, Małgorzata; Śpiewak, Radosław; et al. (Alergologia Polska - Polish Journal of Allergology, 2019)
Atopowe zapalenie skóry jest przewlekłą i nawrotową dermatozą zapalną, przebiegającą z intensywnym świądem, rozpoznawaną zarówno u dzieci, jak i osób dorosłych. U chorych na atopowe zapalenie skóry występuje skłonność do zakażeń bakteryjnych, wirusowych i grzybiczych skóry oraz podwyższone ryzyko rozwoju alergii pokarmowej (szczególnie w okresie wczesnodziecięcym), alergicznego nieżytu nosa lub astmy oskrzelowej (tzw. marsz atopowy). Zwiększająca się liczba zachorowań na atopowe zapalenie skóry stanowi obecnie poważny problem medyczny, który dotyczy nie tylko dermatologii i alergologii, lecz także pediatrii i medycyny rodzinnej. Podstawą leczenia i profilaktyki atopowego zapalenia skóry jest przywracanie zaburzonych funkcji bariery naskórkowej za pomocą indywidualnie dobranych emolientów. Terapia atopowego zapalenia skóry powinna skutecznie eliminować kliniczne objawy choroby, zapobiegać zaostrzeniom i powikłaniom oraz poprawiać jakość życia pacjentów.