Wirusowa terapia przeciwnowotworowa - Błażejewska, Paulina; Goździcka-Józefiak, Anna (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2005)
Mała skuteczność metod konwencjonalnych w leczeniu chorób nowotworowych stała się jedną z przyczyn poszukiwania alternatywnych sposobów terapii. Intensywne badania w dziedzinie genetyki, biologii nowotworów i biotechnologii umożliwiły m.in. lepsze zrozumienie mechanizmów kontrolujących cykl komórkowy i zidentyfikowanie czynników zaangażowanych w proces kancerogenezy. Z kolei poznanie natury wirusów i mechanizmów infekcji wirusowej stworzyło podstawę do rozwoju nowych metod terapii przeciwnowotworowej z zastosowaniem wirusów. O wykorzystaniu wirusów jako czynników przeciwnowotworowych zadecydował m.in. naturalny tropizm wirusów do komórek określonych tkanek i narządów oraz możliwość wprowadzania do ich genomów pożądanych modyfikacji genetycznych. Warunkiem bezpiecznej terapii wirusowej jest zastosowanie wirusów o wysokiej specyficzności względem strukturalnie i funkcjonalnie zmienionych komórek nowotworowych oraz wzmocnienie ich tropizmu na drodze modyfikacji genetycznych. Ważna jest także taka modyfikacja wirusa, która po przedostaniu się jego do komórki docelowej doprowadzi do jej lizy. Wektory wirusowe mogą stanowić nośnik dla czynników (np. białek i proleków) odpowiedzialnych za śmierć komórki, indukować specyficzną odporność przeciwnowotworową i zwiększać wrażliwość komórek rakowych na chemioterapeutyki. Wektory takie tworzy się głównie na podstawie adenowirusów, wirusów opryszczki, rabdowirusów i reowirusów.