Etiologia, diagnostyka i leczenie zespołu suchego oka - Maguza, Filip (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2005)
Istotą zespołu suchego oka są zmiany patologiczne w składzie, stabilności i napięciu filmu łzowego, prowadzące do uszkodzeń rogówki i spojówki, a w skrajnych przypadkach również do utraty wzroku. Film łzowy jest trójwymiarową strukturą, pokrywającą powierzchnię oka w obrębie szpary powiekowej. Spełnia ważną funkcję ochronną, odżywczą i optyczną w stosunku do rogówki i spojówki. Składa się z 3 warstw – lipidowej, wodnej i mucynowej. Objawy suchego oka powstają w wyniku wielu czynników etiologicznych i manifestują się w wieloraki sposób u różnych pacjentów, co czyni diagnostykę i różnicowanie niezwykle trudnymi. Najczęstsze skargi pacjentów to uczucie ciała obcego pod powiekami, swędzenie, przekrwienie spojówek. Przypadkom bardziej zaawansowanym towarzyszy światłowstręt, zaburzenia widzenia i ból. Podstawowymi testami diagnostycznymi w zespole suchego oka są test Shirmera, Lipcof, But, test z fluoresceiną i różem bengalskim. Zasadniczą formą leczenia zespołu suchego oka jest leczenie substytucyjne kroplami i żelami, które imitują normalny film łzowy i spełniają jego funkcję ochronną w stosunku do rogówki i spojówki. W ciężkich przypadkach, w których leczenie zachowawcze jest niewystarczające, podejmuje się próby leczenia chirurgicznego. Główną ideą tego postępowania jest zahamowanie odpływu łez z worka spojówkowego. Wczesna i prawidłowa diagnoza oraz odpowiednie leczenie objawów suchego oka w dużym stopniu zapobiegają powikłaniom i w znamienny sposób zmniejszają dolegliwości związane z tym schorzeniem.