Diagnostyka molekularna w kwalifikacji do immunoterapii swoistej - Kupczyk, Maciej (Alergologia Polska - Polish Journal of Allergology, 2019)
Identyfikacja kluczowych alergenów jest niezbędna do kwalifikacji do immunoterapii alergenowej. Diagnostyka molekularna (diagnostyka komponentowa) umożliwia szczegółowe profilowanie molekularne poliklonalnej IgE u konkretnego pacjenta. Zastosowanie diagnostyki molekularnej w alergologii umożliwia pogłębienie diagnostyki, ustalenie prawidłowego rozpoznania, ocenę rokowania i ryzyka związanego z danym rodzajem uczulenia oraz zastosowanie prawidłowego leczenia, w tym kwalifikację do immunoterapii swoistej. Algorytmy diagnostyczne oparte na testach identyfikujących sIgE dla poszczególnych komponent alergenowych, w przeciwieństwie do diagnostyki opartej na ekstraktach alergenowych, pozwalają na odróżnienie rzeczywistego uczulenia (sIgE dla alergenów głównych, które są markerami uczulenia pierwotnego) od reakcji krzyżowej (sIgE dla panalergenów: profiliny, polkalcyny, tropomiozyny). Postawiono hipotezę, że pacjenci bez uczulenia na alergeny główne mogą w praktyce uzyskać mniejsze korzyści terapeutyczne w trakcie immunoterapii swoistej. Uczulenie wyłącznie na panalergeny nie stanowi wskazania do immunoterapii. W niektórych sytuacjach, zwłaszcza u pacjentów z alergią wieloważną, zastosowanie diagnostyki komponentowej może zwiększyć prawdopodobieństwo skutecznej immunoterapii.