ARTYKUŁ ORYGINALNYPrzewidywanie niekorzystnej przebudowy lewej komory u chorychz ostrym zawałem mięśnia sercowego leczonych pierwotną przezskórną interwencją wieńcową (przewidywanie remodelingu lewej komory) - Wita, Krystian; Filipecki, Artur; Węglarz, Przemysław; Szczogiel, Jan; Drzewiecka-Gerber, Agnieszka; Rybicka, Anna; Krauze, Jolanta; Wróbel, Wojciech; Nowak, Mariola; Konarska-Kuszewska, Ewa; Turski, Maciej; Tabor, Zbigniew; et al. (Advances in Interventional Cardiology/Postępy w Kardiologii Interwencyjnej, 2005)
Wstęp: Szybkie i skuteczne przywrócenie drożności tętnicy dozawałowej nie gwarantuje przywrócenia perfuzji tkankowej, a brak perfuzji tkankowej wpływa na rozwój niekorzystnej przebudowy lewej komory. Celem badania jest określenie częstości występowania, znaczenia rokowniczego i wskaźników przewidywania remodelingu lewej komory w 6-miesięcznej obserwacji po zawale serca. Materiał i metody: U 90 chorych z pierwszym zawałem ściany przedniej serca, którzy mieli wykonaną skuteczną pierwotną przezskórną interwencję wieńcową (PCI) ocenie poddano parametry angiograficzne (miejsce okluzji tętnicy dozawałowej, skala Rentropa i stopień perfuzji tkankowej [MBG]), elektrokardiograficzne (maksymalne uniesienie odcinka ST z pojedynczego odprowadzenia, suma uniesień odcinka ST, obecność redukcji sumy uniesień ST co najmniej o 50%) i biochemiczne (maksymalne wartości frakcji MB kinazy kreatynowej (CK-MB), troponiny I, N-terminalnego proBNP (NT-proBNP)). Badanie echokardiograficzne wykonano w 2. dobie, po 30 i 180 dniach, wyznaczając frakcję wyrzutową lewej komory (LVEF) i objętość końcoworozkurczową (LVEDV). Badanie wstępne obejmowało także echokardiografię kontrastową z określeniem regionalnego wskaźnika perfuzji (RPSI). Remodeling lewej komory rozpoznawano na podstawie badania echokardiograficznego wykonanego po 180 dniach. Wyniki: Niekorzystną przebudowę lewej komory stwierdzono u 38 chorych (42,2%), u których istotnie częściej wystąpiły zdarzenia niepożądane w postaci ponownego zawału lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca (13 vs 2, p 270 IU/l, NT-proBNP >920 pg/ml, maksymalne uniesienie ST >6 mm i brak redukcji sumy uniesień ST o minimum 50% po 60 minutach od PCI pozostawały w istotnej statystycznie zależności z występowaniem przebudowy lewej komory. W analizie regresji wielokrotnej stwierdzono, że jedynie niższa wartość RPSI, proksymalna okluzja LAD, maksymalna aktywność CKMB >270 IU/l i brak redukcji uniesień ST statystycznie istotnie pozwalały przewidywać remodeling. Wnioski: Pomimo nowoczesnego leczenia remodeling lewej komory występuje u stosunkowo dużego odsetka chorych z zawałem ściany przedniej. Badanie przemawia za dużą wartością echokardiografii kontrastowej dla przewidywania rozwoju remodelingu na tle powszechnie uznanych i stosowanych parametrów elektrokardiograficznych, enzymatycznych i angiograficznych