Infective endocarditis – can we treat it more effectively? - Guzek, Aneta; Braksator, Wojciech; Gąsior, Zbigniew; Kuśmierczyk, Mariusz; Różański, Jacek; Rybicki, Zbigniew (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2020)
Mimo postępu diagnostyki i terapii infekcyjne zapalenie wsierdzia (IZW) jest nadal poważną chorobą, która charakteryzuje się wysoką śmiertelnością oraz występowaniem ciężkich powikłań. Aktualne rekomendacje European Cardiology Society 2015 zalecają wielotygodniowe stosowanie określonych antybiotyków w terapii empirycznej oraz w leczeniu celowanym, często przez 6–8 tygodni. Wiąże się to z ryzykiem wystąpienia objawów niepożądanych antybiotykoterapii, takich jak działanie nerko- i/lub hepatotoksyczne czy infekcja Clostridioides difficile, a długotrwała hospitalizacja łączy się z dużymi kosztami pozalekowymi. W rekomendacjach Austriackiego Towarzystwa Chorób Infekcyjnych spośród nowych antybiotyków, które mogą mieć zastosowanie w leczeniu IZW o etiologii gronkowcowej, wymienia się między innymi dalbawancynę. Lek ten jest alternatywnym do wankomycyny, lipoglikopeptydowym antybiotykiem stosowanym w leczeniu zakażeń Staphylococcus aureus MRSA, zwłaszcza gdy minimalne stężenie hamujące dla wankomycyny jest wysokie, ale poniżej punktu odcięcia, tzw. breakpointu. Ma bardzo dobre właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, charakteryzuje się długim okresem działania – do 14 dni po podaniu jednorazowej dawki (1500 mg we wlewie 30-minutowym). Dalbawancyna cechuje się dużą skutecznością kliniczną, dobrą tolerancją i profilem bezpieczeństwa, nie wywiera toksycznego wpływu na narządy w porównaniu z wankomycyną. Ze względu na bezpieczeństwo, skuteczność kliniczną i wygodne dawkowanie może być dobrą opcją terapeutyczną w leczeniu IZW.