Telopeptyd β-CTx w surowicy chorych na szpiczaka mnogiego i u osób z gammapatią monoklonalną o nieustalonym znaczeniu (MGUS). Nowy wskaźnik prognostyczny w strategii patrz i czekaj, przyjętej dla pacjentów z MGUS? - Wierzbowska, Agnieszka; Janasik, Beata; Jarkowska-Kozłowska, Jadwiga (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2002)
Stężenia markera osteolizy - telopeptydu β-CTx oznaczono w surowicy 40 chorych na szpiczaka mnogiego (MM) w różnych stadiach zaawansowania choroby oraz u 19 pacjentów z gammapatią monoklonalną o nieustalonym znaczeniu (MGUS) i 20 osób zdrowych. Stężenia telopeptydu porównano ze stężeniami białka C-reaktywnego (CRP) i wapnia całkowitego (Cac.), oznaczonymi w surowicy wszystkich badanych, a u chorych na MM z oznaczonymi ponadto stężeniami Il-6 i sIl-6R. U 45 proc. chorych na MM stężenia β-CTx były wyższe od najwyższego oznaczonego u osób zdrowych, a różnice statystycznie istotne były pomiędzy stężeniami telopeptydu u chorych na MM i u pacjentów z MGUS (p=0,035) oraz u chorych na MM i u osób zdrowych (p=0,0002). U chorych na MM obserwowano dodatnią korelację pomiędzy stężeniami telopeptydu a stadium zaawansowania choroby wg Durie i Salomona oraz kwalifikacją radiologiczną zmian w tkance kostnej, jak również stężeniami CRP, Cac., sIl-6R. Podwyższone u 27 proc. chorych na MM stężenia Cac. nie różniły się w sposób istotny od stężeń tego pierwiastka oznaczonych w surowicy osób z MGUS i osób zdrowych. Prawie 2-krotnie większa częstość podwyższonych stężeń β-CTx w stosunku do częstości hiperkalcemii w grupie chorych na MM, jak również prawidłowe poziomy telopeptydu u 5 spośród 6 chorych będących w fazie stabilizacji choroby wskazują, że poziom β-CTx może być czułym wskaźnikiem aktualnej dynamiki procesu degradacji tkanki kostnej.