Receptory estrogenowe i progesteronowe w raku piersi– współczesny stan wiedzy - Piekarski, Janusz (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2005)
Obecność receptorów estrogenowych i progesteronowych w komórkach raka piersi stanowi bardzo silny i użyteczny czynnik predykcyjny. Ponieważ odsetek odpowiedzi na leczenie hormonalne jest ściśle związany z zawartością receptorów estrogenowych i progesteronowych w raku piersi, ocena profilu ekspresji receptorów pozwala na przewidzenie reakcji raka piersi na leczenie hormonalne. Obecność tych receptorów jest słabym czynnikiem rokowniczym. Istotny statystycznie, korzystny wpływ rokowniczy ekspresji receptorów progesteronowych i estrogenowych można wykazać tylko w badaniach obejmujących bardzo dużą liczbę chorych. W badaniach małej i średniej skali, wpływu ER i PR na rokowanie nie można wykazać lub jest on słaby. Do niedawna uważano, że działanie estrogenów jest związane z działaniem tylko jednego receptora estrogenowego. Jednakże w 1996 r. odkryto drugi receptor estrogenowy, który nazwano receptorem estrogenowym beta. W celu uniknięcia pomyłek, pierwszy receptor estrogenowy, dobrze poznany i scharakteryzowany, opisany pierwotnie w latach 60. XX w., nazwano receptorem estrogenowym alfa. Receptor estrogenowy beta jest kodowany przez inny gen niż receptor estrogenowy alfa. Również receptor progesteronowy występuje u ludzi w postaci dwóch izoform: receptora progesteronowego A i receptora progesteronowego B. Oba białka są kodowane przez ten sam gen, ale do jego transkrypcji wykorzystywane są różne promotory. Strukturalnie oba białka są podobne. Różnią się tylko ilością aminokwasów. Do oceny zawartości receptorów estrogenowego i progesteronowego w komórkach raka piersi, wykorzystuje się współcześnie 3 metody: test wiązania ligandu, test immunoenzymatyczny i testy immunocytohistochemiczne. Przynoszą one zbieżne wyniki.