Postępy w diagnostyce schorzeń ścięgna głowy mięśnia dwugłowego ramienia – praca poglądowa - Gagat, Maciej; Zabrzyńska, Agnieszka; Zabrzyńska, Maria; Zielińska, Wioletta (Medical Studies/Studia Medyczne, 2021)
Schorzenia ścięgna mięśnia dwugłowego ramienia dzielą się na 3 główne kategorie: zapalenie, zmiany degeneracyjne oraz niestabilność ścięgna. Ponad 90% pacjentów z patologią ścięgna bicepsa ma dodatkowe uszkodzenia w obrębie barku, dlatego wnikliwa ocena radiologiczna oraz badanie histopatologiczne są krytyczne dla celnej diagnozy. Patologia ścięgna bicepsa ma podłoże w ultrastrukturze ścięgna, obecne są zmiany zarówno w tenocytach, jak i macierzy zewnątrzkomórkowej. Ponadto zmiany te mają odbicie w mikroskopii świetlnej, w której obserwujemy marginalny naciek zapalny. Ultrasonografia jest użytecznym narzędziem w wykrywaniu niestabilności ścięgna bicepsa, wykrywaniu obszarów hipoechogenicznych, zwiększonego wymiaru ścięgna oraz dynamicznym badaniu ścięgna. Badanie rezonansu magnetycznego barku jest przydatne do oceny zaawansowanej patologii ścięgna bicepsa, jednak ocena uszkodzeń częściowych jest utrudniona. Zgodnie z najnowszymi doniesieniami ultrasonografia oraz badanie rezonansu magnetycznego powinny być jednocześnie stosowane w ocenie patologii ścięgna bicepsa.