Brak aktywności genotoksycznej preparatu paklitaksel w limfocytach eksponowanych in vitro na terapeutyczne dawki leku - Maria Górecka, Karolina; Szyfter, Krzysztof; Gawęcki, Wojciech (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2003)
Paklitaksel jest lekiem przeciwnowotworowym, stosowanym w leczeniu nowotworu jajnika, nowotworu sutka, niedrobnokomórkowym nowotworze płuc i w mięsaku Kaposiego. Pozwala osiągać bardzo dobre efekty leczenia oraz można go stosować w terapii wielolekowej. Prowadzone są też badania nad zastosowaniem paklitakselu w innych nowotworach, m.in. głowy i szyi, prowadzone są w tych przypadkach już badania nad stosowaniem leku w fazie II i III leczenia oraz w połączeniu z radioterapią. Paklitaksel, w odróżnieniu od innych leków, które działają na DNA i powodują jego uszkodzenie, oddziałuje na mikrotubule, blokując komórkę w fazie G2/M podziału, przez powstawanie hiperstabilnego wrzeciona podziałowego i przez to wywołuje śmierć komórki. Sugeruje się jednak, iż paklitaksel działa w komórce również na inne sposoby. Interesujące jest zagadnienie, czy paklitaksel działa na DNA i prowadzi do uszkodzeń struktury. W celu badania potencjalnej genotoksyczności paklitakselu przeprowadzono doświadczenie z zastosowaniem techniki kometkowej (comet assay) na limfocytach krwi obwodowej oraz test apoptozy, celem stwierdzenia czy paklitaksel jest aktywny w komórkach i daje efekt cytotoksyczny. Badania prowadzono na krwi 35 zdrowych ochotników w wypadku comet assay i 5 w wypadku testu apoptozy. Stosowano terapeutyczne stężenia leku. Otrzymane wyniki sugerują, iż paklitaksel nie uszkadza DNA jądrowego komórki, ale wywołuje apoptozę. Pozwala to wnioskować, iż lek nie działa na komórki niebędące w trakcie podziału i jest bezpieczny w stosowaniu.