Dotętnicza chemioterapia pierwotnych nowotworów i przerzutów do wątroby – trudności techniczne i powikłania zastosowanej metody - Szczylik, Cezary; Wcisło, Gabriel; Żołnierek, Jakub; Korniluk, Jan; Brzozowski, Krzysztof; Osiecki, Mirosław; Nurzyński, Paweł; Twarkowski, Paweł; Żukowski, Paweł; Sarosiek, Tomasz (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2003)
Wątroba jest narządem, do którego często przerzutują nowotwory przewodu pokarmowego, z powodu jej specyficznej anatomii układu naczyniowego. Często obecność przerzutów w wątrobie stwierdza się już w momencie rozpoznania ogniska pierwotnego nowotworu w przewodzie pokarmowym, u innych chorych tuż po leczeniu chirurgicznym, a u wielu w czasie odległym. Obecność przerzutów w wątrobie jest złym czynnikiem rokowniczym. Problem ten dotyczy coraz liczniejszej grupy chorych w Polsce i na świecie. Jedną z nowoczesnych metod leczenia ognisk przerzutowych i pierwotnych raków wątroby jest chemioterapia dotętnicza HAI (hepatic arterial infusion). Polega ona na podaniu cytostatyku przez mikrocewnik założony do tętnicy wątrobowej, odżywiającej zmianę guzową. Chorym podawano w postaci bolusów następujące leki: 5-fluorouracyl, cisplatynę, epirubicynę, irinotekan i gemcytabinę. Metoda ta daje duże nadzieje na zatrzymanie procesu chorobowego, a w niektórych przypadkach na częściową remisję przerzutów w wątrobie. W niniejszej pracy przeanalizowano procedury, zastosowane u 249 chorych poddanych 1 155 kursom HAI pod względem występujących trudności technicznych i powikłań. W naszym materiale do wczesnych powikłań po zabiegu doszło u 22 chorych – w postaci krwawienia w miejscu nakłucia, a u 3 nastąpiło odwarstwienie błony wewnętrznej naczynia. Reakcje uczuleniowe na zastosowany środek kontrastowy miały miejsce u 5 pacjentów. Z powikłaniami późnymi spotkano się u 8 chorych, u których wystąpiły jatrogenne zwężenia tętnicy wątrobowej. Największe trudności z osiągnięciem naczyń metodą cewnikowania spowodowane były zaawansowaną miażdżycą tętnic biodrowych i trzewnych. Pomimo występujących powikłań oraz trudnościach w przeprowadzeniu zabiegów autorzy uważają, że metoda ta jest bezpieczna i może być stosowana u wybranych chorych.