Skrajne niedożywienie jako przyczyna przejściowych zaburzeń metabolizmu węglowodanów, które rozwinęły się w przebiegu zespołu hiperglikemiczno-hiperosmolalnego - Sokołowska-Gadoux, Magdalena; Pietrusik, Agnieszka; Chobot, Agata; Jarosz-Chobot, Przemysława (Pediatric Endocrinology Diabetes and Metabolism, 2022)
Zespół hiperglikemiczno-hiperosmolalny (HHS) jest stanem zagrożenia życia charakteryzującym się hiperosmolalnością, hiperglikemią i odwodnieniem bez obecności znaczącej ketozy. W artykule przedstawiono przypadek 14,5-letniej kachektycznej pacjentki ze zdiagnozowanym HHS. Zastosowano odpowiednie leczenie zgodnie z wytycznymi ISPAD. Po wstępnym ustabilizowaniu stanu zdrowia, pacjentkę przekazano celem dalszego leczenia na Oddział Gastroenterologii Dziecięcej z powodu zagrażającego życiu skrajnego niedożywienia. Podczas dalszej hospitalizacji obserwowano prawidłowe wartości glikemii oraz chora nie wymagała dalszej insulinoterapii. Niestety, 2 miesiące po wypisaniu pacjentkę ze szpitala, chora zmarła niespodziewanie w domu, przed możliwością wykonania pełnej diagnostyki diabetologicznej. Obserwowane zaburzenia mogły być obrazem wczesnego stadium cukrzycy typu 1 (stan przedcukrzycowy), być efektem rozwoju cukrzycy związanej z niedożywieniem (MRDM) lub wynikiem przejściowej hiperglikemii związanej ze stresem (SIH). Opisany przypadek pokazuje, że HHS może rozwinąć się nie tylko wtórnie do cukrzycy, lecz także być ciężkim powikłaniem przejściowych zaburzeń gospodarki węglowodanowej w przebiegu skrajnego niedożywienia.