Łysienie plackowate. Rekomendacje diagnostyczno-terapeutyczne Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego. Część 1. Diagnostyka i ocena nasilenia - Rakowska, Adriana; Rudnicka, Lidia; Olszewska, Małgorzata; Bergler-Czop, Beata; Czuwara, Joanna; Brzezińska-Wcisło, Ligia; Narbutt, Joanna; Placek, Waldemar; Zegarska, Barbara (Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny, 2023)
W piśmiennictwie sugeruje się istnienie dwóch typów łysienia plackowatego (być może różnych genetycznie): o wczesnym początku, z większym nasileniem objawów, dłuższym czasem trwania choroby, większą tendencją do nawrotów, często dodatnim wywiadem rodzinnym i o późnym początku, w którym pierwsze objawy występują po 50. roku życia, przebieg jest łagodniejszy i krótszy, wywiad rodzinny jest negatywny. Wyróżnia się łysienie plackowate ogniskowe ( focal alopecia areata ), wieloogniskowe ( multifocal alopecia areata ), wężykowate ( ophiasis ), rozlane ( diffuse ), całkowite ( alopecia totalis ) i uogólnione ( alopecia universalis ). Postacią o konwersyjnym związku z łysieniem plackowatym jest alopecia areata incognita. Łysienie związane z łysieniem plackowatym może również występować wyłącznie w lokalizacjach poza skórą owłosioną głowy. Rozpoznanie łysienia plackowatego może być ustalone na podstawie badania klinicznego i trichoskopii. Istnieją dwa główne systemy oceny stopnia nasilenia łysienia plackowatego. Są to: skala Severity of Alopecia Tool (SALT) oraz Alopecia Areata Score (AAS), który jest również częściowo oparty na ocenie SALT. Obydwie skale pozwalają na różnicowanie między łysieniem plackowatym łagodnym, umiarkowanym i ciężkim. Te metody oceny przekładają się bezpośrednio na decyzje terapeutyczne.