Novus ordo seclorum: nowe zastosowania przeciwciał monoklonalnych w raku piersi - Duchnowska, Renata; Szczylik, Cezary (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2005)
Trastuzumab (herceptyna) jest pierwszym rekombinowanym, humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym klasy IgG1, łączącym się wybiórczo z receptorem HER2, które znalazło zastosowanie w leczeniu raka piersi. Dotychczas lek ten był stosowany wyłącznie w stadium rozsiewu nowotworu. W trakcie tegorocznego spotkania Amerykańskiego Towarzystwa Onkologii Klinicznej (ASCO 2005) zaprezentowano wstępne wyniki trzech dużych badań z losowym doborem chorych, w których trastuzumab stosowano w skojarzeniu z chemioterapią w leczeniu uzupełniającym chorych na raka piersi z ekspresją lub amplifikacją receptora HER2. Dwa z tych badań (NSABP-31 i NCCTG-N9831) przeprowadziły amerykańskie grupy badawcze: National Surgical Adjuvant Breast and Bowel Project (NSABP) i North Central Cancer Treatment Group (NCCTG), natomiast trzecie (HERA) miało zasięg światowy i było koordynowane przez Breast Intergroup (BIG) w Brukseli. Przedstawione wyniki okazały się zaskakująco korzystne: chore otrzymujące trastuzumab miały ok. 2-krotnie niższe ryzyko niepowodzenia leczenia, a w badaniach amerykańskich – także znamiennie niższe ryzyko zgonu w porównaniu z grupą kontrolną, poddaną wyłącznej chemioterapii. Leczenie było tolerowane dobrze, a jedynym poważniejszym powikłaniem było zwiększone ryzyko powikłań kardiotoksycznych. Podczas tej samej sesji przedstawiono pierwsze badanie III fazy, w którym wykazano znamienne wydłużenie czasu do progresji, związane z dołączeniem do standardowej chemioterapii przeciwciała monoklonalnego hamującego proces angiogenezy nowotworowej – bewacizumabu w leczeniu pierwszego rzutu rozsianego raka piersi. W niniejszej pracy omówiono szczegółowo wyniki tych badań oraz przedyskutowano ich prawdopodobny wpływ na zmianę standardów leczenia raka piersi.