Leczenie długotrwale rozwijającego się raka podstawnokomórkowego skóry, niszczącego połowę twarzy – opis przypadku - Daniel, Luiza; Leśniewski-Kmak, Krzysztof (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2005)
Rak podstawnokomórkowy ( ca basocellulare, basal cell epithelioma, basalioma, ulcus rodens ) jest najczęstszym nowotworem skóry. Występuje przede wszystkim u mężczyzn powyżej 40. roku życia narażonych na promieniowanie słoneczne. Ryzyko zachorowania wzrasta z wiekiem. Występuje w odsłoniętych częściach ciała, głównie na twarzy. Charakteryzuje się powolnym wzrostem i miejscową złośliwością. Rzadko daje przerzuty odległe, głównie do węzłów chłonnych, płuc, kości i wątroby. Rozpoznanie ustala się na podstawie badania histopatologicznego i TK lub MRI. Istnieje kilka metod leczenia raka podstawnokomórkowego: krioterapia, wyłyżeczkowanie i elektrodesykacja, chemioterapia, chirurgia, mikrochirurgia i radioterapia. Wybór metody leczenia zależy od wielkości i lokalizacji zmiany, głębokości nacieku, liczby ognisk, stanu ogólnego, wieku chorego oraz czasu i kosztu leczenia. Radioterapia wskazana jest u starszych chorych, ze zmianami zlokalizowanymi w centralnej części twarzy, obejmującymi nos, dolną powiekę, wargę, ucho – okolic trudnych do rekonstrukcji chirurgicznej. Raki o wielkości powyżej 2 cm zlokalizowane w pobliżu oka napromienia się z 1,5–2-cm marginesem w dawce 60–70 Gy w 30–35 frakcjach przez 5 dni w tyg. Wyniki miejscowych wyleczeń dla zmian większych niż 5 cm okolicy oka, nosa, powiek i wargi wynoszą 53 proc. dla 8 lat. Można uzyskać dobry efekt kosmetyczny, a powikłania w postaci martwicy tkanek miękkich czy kości spotyka się rzadko. Do późnych zmian popromiennych należą teleangiektazje, przebarwienia i atrofia skóry. Radioterapia raka skóry u prezentowanej chorej była najlepszym sposobem leczenia. Uzyskano dobry efekt kosmetyczny przy niskim ryzyku powikłań.