Ocena skojarzonego leczenia chorych na pozawęzłowego chłoniaka głowy i szyi - Skowronek, Janusz; Nyczak, Zbigniew (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2001)
Wstęp : Pozawęzłowy chłoniak umiejscowiony w obrębie głowy i szyi często cechuje się odmiennym od chłoniaka innych narządów przebiegiem klinicznym. Rozpoznanie nowotworu tej okolicy może być jedynie objawem uogólnionej choroby. Ze względu na istotę choroby leczenie ma najczęściej charakter skojarzony, obejmuje chemioterapię, radioterapię oraz leczenie chirurgiczne. W niektórych przypadkach leczenie chirurgiczne jest leczeniem z wyboru. Celem pracy jest omówienie wyników leczenia chorych na pozawęzłowego chłoniaka głowy i szyi. Materiał i metody : W okresie od 1991 do 1999 r. w Wielkopolskim Centrum Onkologii leczono 19 chorych na chłoniaka głowy i szyi (11 kobiet, 8 mężczyzn). Wiek chorych wynosił 17–74 lat, średnio 53,5. W 12 przypadkach pierwotnym punktem wyjścia chłoniaka był migdałek podniebienny, w 5 nosogardło i gardło, w 2 zatoka szczękowa i jama nosowa. U 10 chorych rozpoznano chłoniaka o niskim stopniu złośliwości, u 4 o wysokim stopniu złośliwości, u 2 z grupy MALT, u 2 o typie lymphoepithelioma, u 1 o typie nie oznaczonym. Leczenie obejmowało usunięcie guza z następową radioterapią i chemioterapią (n=5), usunięcie guza i radioterapię (n=4) lub radioterapię i chemioterapię (n=10). W chemioterapii najczęściej stosowano schemat CHOP (14 chorych), dawki całkowite z radioterapii sięgały od 20 do 60 Gy. Wyniki : W 15 przypadkach osiągnięto całkowitą remisję ocenianą w 1. i 3. mies. po zakończeniu leczenia, w 2 przypadkach – częściową remisję, w 2 – progresję. 5 lat i więcej przeżyło 7 chorych (36,8 proc.), ponad 3 lata – 11 chorych (57,9 proc.). W grupie kobiet średni okres obserwacji bez nawrotu choroby był nieco dłuższy i wynosił 44,2 mies., w grupie mężczyzn – 36 mies. Wnioski : 1) chorzy na chłoniaka umiejscowionego wyłącznie w regionie głowy i szyi wymagają odmiennego postępowania niż w przypadku chłoniaka uogólnionego; 2) średni okres bezobjawowego przeżycia był w badanej grupie dłuższy u kobiet.