Artykuł oryginalnyBadanie stężenia rozpuszczalnego receptora interleukiny-6 w surowicy chorych na twardzinę układową przed leczeniem i po leczeniu immunosupresyjnym - Lis-Święty, Anna; Rogala-Poborska, Iwona; Syguła, Ewa (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2006)
Celem pracy było zbadanie przydatności określania stężenia rozpuszczalnego receptora interleukiny-6 (sIL-6R) w ocenie ciężkości choroby i wyników leczenia twardziny układowej ( systemic sclerosis, SSc ) za pomocą środków immunosupresyjnych. U 17 kobiet z szybko postępującą twardziną układową stosowano doustnie cyklofosfamid i prednison przez 6–60 mies. Stężenie sIL-6R w surowicy oznaczano metodą ELISA przed leczeniem i po leczeniu oraz u 15 zdrowych kobiet (grupa kontrolna). Średnie stężenia sIL-6R w SSc przed leczeniem i po leczeniu były istotnie statystycznie wyższe w porównaniu z kontrolą, odpowiednio p<0,05 i p<0,001. Średnie stężenie sIL-6R u chorych z SSc po leczeniu było istotnie statystycznie wyższe niż wartość przed leczeniem (p<0,01). Stężenie sIL-6R dodatnio korelowało ze wskaźnikiem skin score przed leczeniem (p<0,05). Nie stwierdzono istotnych korelacji pomiędzy stężeniem sIL-6R a skin score po leczeniu, czasem trwania objawu Raynauda lub stwardnień skóry i długością terapii. Wyniki te nie przemawiają za oznaczaniem stężenia sIL-6R w surowicy w celu monitorowania efektów leczenia SSc.