Pegylowane interferony - Niesiobędzka-Krężel, Joanna; Paluszewska, Monika (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2001)
Interferon α jest cytokiną powszechnie zaakceptowaną do leczenia niektórych schorzeń infekcyjnych i nowotworowych. Jest podawany przynajmniej kilka razy w tygodniu ze względu na szybką eliminację z organizmu. Aby uzyskać zmniejszenie częstości podawania i zwiększenie skuteczności cząsteczkę interferonu α poddano pegylacji. Pegylacja jest procesem polegającym na przyłączeniu jednego lub więcej łańcuchów glikolu polietylenowego do cząsteczki białka, co umożliwia stworzenie bariery ochronnej zapobiegającej szybkiej absorpcji, metabolizmowi i wydalaniu interferonu. Skuteczność pegylowanych interferonów – α2a i α2b była oceniana w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C i B, przewlekłej białaczce szpikowej i przerzutowym raku nerki. Wyniki badań klinicznych wskazują, że pegylowany interferon α ma korzystniejszą farmakokinetykę i podobne objawy uboczne. Ocena skuteczności i objawów niepożądanych pegylowanego interferonu w porównaniu z interferonem α wymaga jeszcze dalszych badań klinicznych.