Technika oznaczania węzła wartownika w raku piersi metodą śródskórnej, okołootoczkowej iniekcji znacznika izotopowego (Tc99m) i błękitu metylenowego - Kopacz, Andrzej; Świerblewski, Maciej; Lass, Piotr; Bandurski, Tomasz; Jastrzębski, Tomasz (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2002)
Metoda oznaczania węzła wartownika w raku piersi jest stosowana coraz częściej. Zastosowanie oceny tego węzła, jako markera obecności przerzutów do regionalnego układu chłonnego może w przyszłości wpłynąć na ograniczenie zakresu operacji na układzie chłonnym. Ograniczy to częstość i wielkość powikłań wynikających z zabiegu (obrzęk chłonny, zaburzenia ruchomości kończyny, zaburzenia czucia powierzchownego skóry). Do oceny węzła wartownika - pierwszego węzła na drodze naczyń chłonnych biegnących od guza nowotworowego w stronę regionalnego układu chłonnego, wykorzystuje się różne techniki, zarówno barwnikowe, jak i izotopowe. Znacznik można podawać zarówno śródskórnie, jak i przuguzowo. Autorzy opisują jedną ze stosowanych technik: śródskórne podawanie znacznika na przecięciu linii otoczki brodawki sutkowej i linii pomiędzy brodawką sutkową a guzem. Ich zdaniem jest to technika najbardziej efektywna, szczególnie w przypadku umiejscowienia guza w kwadrantach przyśrodkowych oraz wysoko w ogonie Spence'a. Ważną rolę w opisanej technice spełnia limfoscyntygrafia, wykonywana w dniu poprzedzającym zabieg operacyjny. Badanie to uwidacznia na obrazie monitora komputerowego umiejscowienie węzła nie tylko w obrębie dołu pachowego, ale także w grupie węzłów przymostkowych oraz w okolicy podobojczykowej. Pozwala ona na wyznaczenie umiejscowienia węzła wartownika w rzucie na skórę. W trakcie zabiegu operacyjnego do znalezienia wartownika stosuje się zarówno metodę barwnikową, jak i izotopową. Skojarzenie tych dwóch metod pozwala na ograniczenie wyników fałszywie ujemnych oraz dokładnie typuje węzeł wartownik spośród kilku wybarwionych barwnikiem węzłów chłonnych. Badanie izotopowe w trakcie zabiegu operacyjnego jest wykonywane przy użyciu ręcznego detektora promieniowania (gamma-kamera - NeoProbe). W ocenie autorów opisany sposób postępowania (limfoscyntygrafia przedoperacyjna, śródoperacyjna metoda barwnikowa skojarzona ze śródoperacyjnym badaniem scyntygraficznym) jest najbardziej efektywny i pozwala zdobyć operatorowi niezbędne doświadczenie w krótszym czasie aniżeli w pojedynczo stosowanych metodach barwnikowych i izotopowych.