Cytokiny jako niezależne czynniki prognostyczne u chorych na nowotwory złośliwe - Kamińska, Janina; Kowalska, Maria; Kotowicz, Beata; Fuksiewicz, Małgorzata (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2006)
W prowadzonych badaniach wykazano, że stężenia wielu cytokin i ich wolnych receptorów są podwyższone u dużego odsetka chorych na raka jajnika, jelita grubego, niedrobnokomórkowego raka płuca oraz mięsaki tkanek miękkich i kości. Stwierdzono również, że w wymienionych umiejscowieniach nowotworu zwiększone stężenia niektórych cytokin występują już we wczesnych stopniach zaawansowania choroby i korelują z szeregiem cech kliniczno-patologicznych nowotworu, takich jak: stopień zaawansowania klinicznego, stopień złośliwości histologicznej i wielkość guza. Spośród wielu oznaczanych cytokin najczęściej spotyka się podwyższone stężenia sTNF RI, IL-6, IL-8, M-CSF, VEGF i sTNF RII. Zwraca uwagę fakt, że przy rzadko podwyższonych stężeniach TNF-α często występują podwyższone stężenia jego receptorów, w tym zwłaszcza sTNF RI. Stężenia niektórych cytokin w surowicy krwi okazały się również niezależnymi czynnikami prognostycznymi. Wykazano, że niezależnymi czynnikami prognostycznymi są: u chorych na raka jajnika – sTNF RII i VEGF; jelita grubego – sTNF RI; niedrobnokomórkowego raka płuca – M-CSF; mięsaków tkanek miękkich – IL-6, IL-8 i mięsaków kości – sTNF RI i IL-1ra. Zwraca uwagę fakt, że w wielu umiejscowieniach obserwuje się równoległy wzrost wielu cytokin i ich wolnych receptorów należących do grup o różnych funkcjach. Oznaczanie ich stężeń w surowicy krwi chorych na nowotwory złośliwe, zwłaszcza ze standardowymi markerami nowotworowymi, może być przydatne nie tylko w wykorzystaniu ich jako niezależnych czynników prognostycznych, ale również w tworzeniu dodatkowych przesłanek do indywidualnego doboru optymalnych metod leczenia.