Rola terapii neoadjuwantowej w leczeniu zaawansowanego raka przełyku - Dąbrowski, Andrzej; Wallner, Grzegorz; Misiuna, Paweł; Polkowski, Wojciech (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2000)
Celem pracy było określenie wpływu terapii neoadjuwantowej na radykalność leczenia operacyjnego u chorych z zaawansowanym płaskonabłonkowym rakiem przełyku. Porównano odsetek operacji mikroskopowo radykalnych – R0 w różnych metodach leczenia: leczenia wyłącznie operacyjnego oraz wycięcia przełyku, poprzedzonego chemioterapią bądź chemio- i radioterapią. W latach 1992-97, z powodu płaskonabłonkowego raka przełyku leczono operacyjnie 101 chorych. Wyłącznie operacyjnie leczono 34 chorych, u 42 wycięcie przełyku poprzedzone było chemioterapią: Cisplatyna (20 mg/m 2 /dobę; 1.-5. i 17.-21. dzień) oraz 5-FU (300 mg/m 2 /dobę; przez 21 dni). W 25 przypadkach jednocześnie podawano radioterapię w dawce frakcyjnej (przez 15 dni) do dawki całkowitej 3000 cGy. Po operacji zmarło 15 (14,9 proc.) chorych, powikłania pooperacyjne wystąpiły u 50 (49,5 proc.) leczonych. W grupie chemioterapii całkowitą odpowiedź (CR) uzyskano w 4,8 proc. przypadków, odpowiedź częściową (PR) w 80,9 proc., zaś brak odpowiedzi (SD) w 14,3 proc. U chorych poddanych chemio- i radioterapii odsetek tych odpowiedzi wynosił: CR – 8 proc., PR – 80 proc. i SD – 12 proc. Odsetek operacji mikroskopowo radykalnych (R0) w grupach chorych wyłącznie operowanych, poddanych uprzednio chemioterapii oraz chemio- i radioterapii wynosił odpowiednio: 3 proc., 26 proc. i 40 proc. Wniosek: zastosowanie leczenia skojarzonego u chorych z zaawansowanym rakiem płaskonabłonkowym przełyku zwiększa możliwość wykonania resekcji mikroskopowo radykalnych w porównaniu z leczeniem wyłącznie chirurgicznym.