Fototerapia w dermatologii (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2006)
Pozytywny efekt fototerapii w leczeniu wielu dermatoz, poczynając od łuszczycy, atopowego zapalenia skóry, trądziku, skórnych chłoniaków T-komórkowych, bielactwa, twardziny oraz GVHD jest dobrze znany. Biologiczne działanie UV zależy od dawki oraz długości fali, jak również od indywidualnej wrażliwości pacjenta na UV. Terapeutyczne działanie UV obejmuje: hamowanie proliferacji komórek, inicjowanie apoptozy, immunomodulację procesu zapalnego, stymulację enzymów proteolitycznych, modulację śródbłonków naczyń oraz nieswoiste mechanizmy przeciwbakteryjne. Najważniejszym wczesnym powikłaniem jest oparzenie, a późnym kancerogeneza zależna od bezpośredniego uszkodzenia DNA lub immunosupresji. Obecnie dostępne są lampy emitujące fale o wybranej długości: szerokopasmowe UVB (280–320 nm), wąskopasmowe UVB (311 nm), szerokopasmowe UVA (320–400 nm) do PUVA-terapii oraz UVA1 (340–400 nm), podobnie jak kabiny do naświetlań całego ciała oraz sprzęt do terapii miejscowej. Fototerapię można stosować jako monoterapię lub w połączeniu z cygnoliną, dziegciami, retinoidami, pochodnymi witaminy D, steroidami, a nawet z lekami biologicznymi.