Artykuł poglądowyKeloidy i blizny przerosłe - Broniarczyk-Dyła, Grażyna; Wawrzycka-Kaflik, Anna; Urysiak, Izabela (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2006)
Keloidy i blizny przerosłe stanowią poważny problem w dermatologii estetycznej i dermatochirurgii. Często są przyczyną dużego dyskomfortu psychicznego. Bliznowce i blizny przerosłe odzwierciedlają zaburzenia procesu gojenia się ran u osób z pewnymi predyspozycjami. Powstawanie tego typu zmian jest związane głównie ze zwiększoną syntezą kolagenu i zmniejszonym jego rozpadem. Szczególnie często odnotowuje się przypadki występowania bliznowców u osób rasy czarnej. Mechanizmy biorące udział w patogenezie tego nieprawidłowego procesu gojenia się ran nie zostały w pełni wyjaśnione. Czynnikami predysponującymi są m.in. urazy, infekcje, dermabrazja, tatuaż, trądzik bliznowaciejący, szczepienia. Zarówno keloidy, jak i blizny przerosłe są zazwyczaj zlokalizowane na skórze klatki piersiowej, pleców i ramion, a więc w miejscach zwiększonego napięcia tkanek. Do najczęściej stosowanych metod leczenia zalicza się leczenie chirurgiczne, farmakologiczne (doogniskowe iniekcje kortykosteroidów, preparaty stosowane zewnętrzne i ogólnie) oraz metody fizyczne, do których należą krioterapia, laseroterapia, pressoterapia i radioterapia. Każda z metod leczenia może być stosowana w monoterapii, jednak lepsze efekty osiąga się przy kojarzeniu różnych metod. Niestety, zmiany chorobowe, zwłaszcza keloidy, często nawracają. Skuteczniejsze wyniki leczenia keloidów i blizn przerosłych wymagają lepszego zrozumienia mechanizmów ich powstawania.