Porównanie wyników pomiarowych narażenia na promieniowanie jonizujące personelu zakładów medycyny nuklearnej, otrzymanych przy zastosowaniu różnych metod - Etmańska, Aleksandra; Orlef, Andrzej; Lambrinow, Nikołaj (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2000)
Podstawowymi metodami pomiaru dawek pochłoniętych pochodzących od promieniowania jonizującego w pracowniach medycyny nuklearnej są: fotometryczna (kasety dozymetryczne z błoną fotograficzną), termoluminescencyjna (pierścionki noszone na rękach), pomiar emisji promieniowania z tarczycy przy użyciu sond scyntylacyjnych. Metody te stosowane są do oceny narażenia na promieniowanie jonizujące personelu Zakładu Medycyny Nuklearnej i Endokrynologii Onkologicznej Instytutu Onkologii w Gliwicach. Stosowane są tu izotopy promieniotwórcze (głównie 131 I, 99m Tc, 125 I), zarówno w diagnostyce, jak i terapii. Aktywności izotopów stosowanych w diagnostyce i scyntygrafii wynoszą od 1 mCi do 20 mCi, natomiast w terapii podawane są jednorazowe aktywności do 150 mCi (rocznie ok. 12 Ci). W latach 1993–1999 dawki roczne określone metodą fotometryczną nie przekroczyły 5 proc. dawki granicznej. Dawki roczne dla najbardziej narażonej grupy pracowników (technicy), określone metodą termoluminescencyjną nie przekraczają 5 proc. rocznej dawki granicznej. Występuje wysoka korelacja pomiędzy wynikami otrzymanymi powyższymi 2 metodami. Pomiary przeprowadzone bezpośrednio nad tarczycą wykazują, iż poziomy aktywności tylko w sporadycznych przypadkach przekraczały próg detekcji. Ocenione dawki nie przekraczały 7 proc. rocznego limitu narażenia.