Omdlenia i upadki u osób starszych – co lekarz rodzinny powinien wiedzieć - Skalska, Anna (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2006)
Omdlenia i upadki należą do objawów, których częstość wzrasta wraz z wiekiem, a poważne następstwa skłaniają do poszukiwania ich przyczyn i wdrażania działań zapobiegawczych. Choć u ludzi starszych, podobnie jak w młodszych grupach wiekowych, najczęstszą postacią są omdlenia odruchowe, częściej są to omdlenia spowodowane niedociśnieniem ortostatycznym lub nadwrażliwością zatoki szyjnej, wzrasta także częstość omdleń związanych z chorobami sercowo-naczyniowymi, co jest związane ze zwiększoną śmiertelnością osób, u których występują. Również występowanie upadków, do których usposabiają zmiany inwolucyjne związane z procesem starzenia, liczne choroby przewlekłe i ostre, farmakoterapia oraz niekorzystne warunki środowiskowe zwiększają chorobowość i śmiertelność ludzi w podeszłym wieku. W diagnostyce należy uwzględnić mniejszą wiarygodność wywiadu ludzi starszych, często skąpą lub nietypową symptomatologię oraz zjawisko wstecznej niepamięci utraty przytomności, które utrudniają ocenę wstępną badanych. Diagnostyka obu objawów często wymaga, poza wywiadem i badaniem przedmiotowe, wykonania tych samych badań (np. badanie neurologiczne, EKG, próba ortostatyczna, 24-godzinne monitorowanie EKG i ciśnienia tętniczego, USG tętnic szyjnych, masaż zatoki szyjnej, test pochyleniowy), co wynika z podobnych przyczyn i czynników usposabiających do występowania omdleń i upadków. W diagnostyce upadków zawsze ponadto obowiązuje ocena zaburzeń chodu i równowagi, których obecność warunkuje dalsze postępowanie.