Wyniki leczenia i analiza czynników prognostycznych u dorosłych chorych na mięsaka Ewinga w materiale Centrum Onkologii w Krakowie - Kokoszka, Anna; Sas-Korczyńska, Beata; Korzeniowski, Stanisław (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2007)
Cel: Celem pracy jest przedstawienie wyników leczenia mięsaka Ewinga (ME) w Centrum Onkologii w Krakowie w latach 1979–2001. Materiał i metody: Analizą objęto grupę 25 dorosłych chorych: 19 mężczyzn (76%) oraz 6 kobiet (24%) w wieku 16–42 lat (mediana 19). Pierwotna lokalizacja ME najczęściej dotyczyła kości miednicy (u 52% chorych). W chwili rozpoznania choroby, u 11 chorych (44%) stwierdzono rozsiew. Przerzuty odległe najczęściej zlokalizowane były w płucach (46% chorych). U 3 chorych przeprowadzono leczenie chirurgiczne, polegające na częściowej resekcji guza. Wszyscy chorzy otrzymali wielolekową chemioterapię. U 24 chorych (96%) leczenie systemowe skojarzone było z radioterapią, z czego u 17 chorych (71%) leczenie napromienianiem miało charakter radykalny. Wyniki: Po zakończeniu leczenia u 8 chorych (32%) uzyskano całkowitą regresję, u 3 chorych (12%) regresję częściową. U 8 chorych (32%) w trakcie leczenia stwierdzono rozwój przerzutów odległych, a u 6 chorych (24%) stwierdzono progresję miejscową. Obserwacja po leczeniu w analizowanej grupie chorych wahała się 5–286 mies. 5-letnie wyniki ocenione jako przeżycia całkowite oraz przeżycia bez objawów choroby nowotworowej w całej grupie chorych wynosiły 20%. U 17 chorych (71%) napromienianych radykalnie odsetek ten wynosił 29,4%. W analizie czynników prognostycznych stwierdzono statystycznie istotny wpływ młodszego wieku chorych na pogorszenie wyników w zakresie przeżyć całkowitych. Obserwowano również lepsze wyniki leczenia w przypadku płci męskiej oraz lokalizacji guza pierwotnego w kościach długich. Analiza czynników terapeutycznych wykazała, że wykonanie nawet częściowej resekcji guza pierwotnego ma istotny wpływ na poprawę wyników leczenia. Zastosowanie chemioterapii wielolekowej wpływa na uzyskanie wyższych odsetek przeżyć całkowitych i bez objawów choroby nowotworowej. W przypadku stosowania radioterapii taki wpływ wykazano, gdy napromieniano techniką dwóch wiązek przeciwstawnych oraz z podwyższeniem dawki na teren guza.