Kardiochirurgia Dorosłych Chirurgiczne leczenie tętniaków aorty piersiowo-brzusznej. Pierwsze doświadczenia - Krasoń, Marcin; Zanetti, Pietro Paolo; Okita, Yutaka; Przybylski, Roman; Pacholewicz, Jerzy; Nadziakiewicz, Paweł; Głowacki, Jan; Knapik, Piotr; Zembala, Marian (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2007)
Wstęp: Leczenie chirurgiczne tętniaków aorty piersiowo-brzusznej jest jednym z najrozleglejszych zabiegów chirurgicznych o dużym ryzyku powikłań. Cel pracy: Analiza wyników leczenia w grupie pięciorga chorych leczonych z powodu tętniaka piersiowo-brzusznego w Śląskim Centrum Chorób Serca w Zabrzu. Materiał i metody: Retrospektywnej analizie poddano metody i wyniki leczenia pięciorga pacjentów (1 kobieta i 4 mężczyzn) z rozpoznaniem tętniaka piersiowo-brzusznego, zakwalifikowanych z powodu poszerzenia aorty >6 cm do chirurgicznego leczenia z zastosowaniem: krążenia pozaustrojowego (2 chorych) lub wspomagania krążenia z zastosowaniem biopompy (3 chorych). Średnia wieku w badanej grupie wynosiła 43 ± 11 lat (28–57 lat). Przyczyną poszerzenia aorty były: zespół Marfana (1), zespół Marfana i przewlekłe rozwarstwienie aorty (1), przewlekłe rozwarstwienie aorty (1), tętniak piersiowo-brzuszny bez rozwarstwienia (2). Wyniki: Wszyscy chorzy przeżyli zabieg. W analizowanej grupie u żadnego z pacjentów nie wystąpiła paraplegia, u jednego pacjenta obserwowano przejściowe cechy niewydolności nerek, dwoje chorych prezentowało cechy chłonkotoku i przedłużonego gojenia ran. Średni czas pobytu szpitalnego wyniósł w badanej grupie 32,6 ± 28,1 dni. Wnioski: Pierwsze doświadczenia w chirurgicznym leczeniu rozległych tętniaków piersiowo-brzusznych przynoszą dobre wyniki, jednak związane są z ryzykiem wielu możliwych powikłań i wysokimi kosztami leczenia.