Weryfikacja poglądów na temat zastosowania interleukiny 2 i interferonów w postępowaniu z zaawansowanym rakiem nerki - Żołnierek, Jakub; Wysocki, Piotr; Nurzyński, Paweł (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2007)
Rak nerki jest oporny na leczenie cytostatykami. Najczęściej stosowanymi lekami do tej pory były winblastyna i 5-fluorouracyl, ale odsetek obiektywnych odpowiedzi po ich zastosowaniu wyniósł 7% – tylko nieznacznie przewyższając wartość placebo czy częstość obserwowanych samoistnych remisji choroby. Nie sprawdziło się również leczenie hormonalne. Do niedawna jedyną godną uwagi metodą leczenia była immunoterapia. Jednak w dotychczasowym doświadczeniu odsetek obiektywnych odpowiedzi na leczenie cytokinami sięgał zwykle kilkunastu procent. Nie udowodniono pozytywnego wpływu immunoterapii na czas całkowitego przeżycia chorych. Dodatkowo, biorąc pod uwagę profil toksyczności i koszty terapii, wyniki te nie mogą satysfakcjonować. Nie jest znany optymalny schemat leczenia. Co prawda udowodniono, że skuteczność interleukiny 2 (IL-2) zależy od zastosowanej dawki i jej intensywności, natomiast skuteczność IL-2 podawanej podskórnie można zwiększyć poprzez skojarzenie z IFN-a, czy aktywowanymi ex vivo limfocytami cytotoksycznymi, jednak ewidentna korzyść, jaką osiąga się przez skojarzenie tych 2 cytokin jest trudna do udowodnienia z powodu braku stosownych badań randomizowanych. Umiejętne stosowanie immunoterapii sprowadza się do ostrożnej i wyważonej kwalifikacji chorych z rozsianym rakiem nerki, opartej na znanych czynnikach prognostycznych i predykcyjnych. Pojawienie się nowych, aktywnych leków dających możliwość skutecznego leczenia chorych z zaawansowanym rakiem nerki zawęża pole do zastosowania immunoterapii. Ale w tworzonych algorytmach postępowania z chorymi z rozsianym rakiem nerki również ta metoda, jako wartościowa, będzie miała swoje miejsce.