Kardiomiopatia po leczeniu antracyklinami jako istotny problem diagnostyczny i terapeutyczny w praktyce lekarza onkologa - Bręborowicz, Elżbieta; Bręborowicz, Piotr; Litwiniuk, Maria; Tomczak, Piotr (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2007)
Antracykliny są wykorzystywane od wielu lat w leczeniu nowotworów złośliwych. Ze względu na dłuższe przeżycie chorych poddawanych leczeniu cytostatykami, obecnie częściej obserwuje się polekowe uszkodzenie miokardium, które prowadzi do kardiomiopatii, a w konsekwencji do niewydolności serca (CHF). Na oddziałach chemioterapii lekarze onkolodzy stają się odpowiedzialni za ocenę ryzyka wystąpienia CHF u chorych planowanych do leczenia antracyklinami, a także za szybką identyfikację pacjentów we wczesnym stadium choroby serca spowodowanej lekami przeciwnowotworowymi. Istotnym elementem prowadzenia leczenia preparatami potencjalnie kardiotoksycznymi staje się monitorowanie wydolności mięśnia sercowego. Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę, antagoniści receptora AT1, diuretyki, betaadrenolityki oraz digoksyna są lekami z wyboru w leczeniu CHF.