Czy w Polsce istnieje problem gruźlicy pozapłucnej? - Kołaczkowska, Małgorzata (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2007)
Mimo stałej poprawy wskaźników epidemiologicznych gruźlicy w Polsce, jest ona nadal poważnym problemem diagnostycznym. Choroba ta często przebiega bezobjawowo. Choć najczęściej występuje płucna postać choroby, może pojawić się ona w każdym miejscu i narządzie jako gruźlica pozapłucna, zajmując opłucną, ośrodkowy układ nerwowy (OUN), nerki, osierdzie, wątrobę, jelita czy kości. Gruźlica pozapłucna rozwija się na ogół po ponad 2 latach od zakażenia lub wiele lat później. Wystąpieniu choroby sprzyjają niedożywienie, niewydolność nerek, cukrzyca, starszy wiek, leczenie immunosupresyjne i nowotwory. W diagnozowaniu i leczeniu gruźlicy płuc i pozapłucnej ważną rolę odgrywa diagnostyka obrazowa. W celu oceny zmian opłucnowych stosowana jest ultrasonografia (USG). W gruźlicy pozapłucnej rodzaj badania zależy od umiejscowienia procesu swoistego. Częściej niż w gruźlicy płuc wykorzystuje się tomografię komputerową (TK) i rezonans magnetyczny (RM). W Polsce coraz częściej posługujemy się nowymi metodami mikrobiologicznej diagnostyki gruźlicy, np. QuantiFERON® – TB Gold. Leczenie gruźlicy pozapłucnej przebiega wg III kategorii leczenia gruźlicy płuc z ujemnymi rozmazami plwociny z użyciem leków przeciwprątkowych pierwszego rzutu. Gruźlica pozapłucna w Polsce to nadal poważny problem diagnostyczny i leczniczy.