Pierwotne chłoniaki tarczycy - Mazur-Roszak, Małgorzata; Litwiniuk, Maria; Łącka, Katarzyna (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2007)
Pierwotne chłoniaki tarczycy występują rzadko, stanowiąc niejednorodną pod względem histologicznym i klinicznym grupę chorób, dlatego też stwarzają problemy diagnostyczne i terapeutyczne. Chłoniaki tarczycy najczęściej powstają na podłożu przewlekłego limfocytarnego zapalenia tarczycy typu Hashimoto. Główne objawy związane są z obecnością w obrębie szyi patologicznej masy uciskającej sąsiednie struktury. U większości pacjentów możliwe jest ustalenie rozpoznania na podstawie biopsji cienkoigłowej i badań immunofenotypowych. Najczęściej stwierdza się chłoniaki z dużych komórek B (DLBCL – diffuse large β cell lymphoma) i chłoniaki związane z błoną śluzową (MALT – mucosa associated lymphoid tissue). Pacjenci z ograniczonymi chłoniakami typu MALT mogą być leczeni chirurgicznie z ewentualną następową chemioterapią i radioterapią. W przypadku bardziej złośliwych chłoniaków typu DLBCL konieczna jest chemioterapia. W tej grupie paliatywne leczenie chirurgiczne stosuje się w celu zmniejszenia masy guza u pacjentów z objawami ucisku. Rokowanie zależy od typu chłoniaka, jest dobre w przypadku chłoniaków typu MALT i zdecydowanie gorsze w grupie pacjentów z chłoniakami DLBCL, gdzie odsetek całkowitych 5-letnich przeżyć nie przekracza 50%. U pacjentów z gwałtownie powiększającym się wolem, któremu towarzyszy (lub nie) powiększenie węzłów chłonnych należy pamiętać o możliwości wystąpienia chłoniaka tarczycy.