Zależność stężenia naczyniowo-śródbłonkowego czynnika wzrostu (VEGF) od wybranych parametrów histoklinicznych w niezaawansowanym raku piersi - Litwiniuk, Maria; Łojko, Anna; Thielemann, Anna; Kopczyński, Zygmunt (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2007)
Naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu (ang. vascular-endothelial growth factor – VEGF) jest uważany za główny czynnik regulujący proces angiogenezy fizjologicznej i patologicznej. Zwiększoną ekspresję VEGF, zarówno mRNA w tkance nowotworowej, jak i samego białka (w cytozolu, osoczu, surowicy, moczu), stwierdzono w wielu nowotworach, również u chorych na raka piersi. Celem pracy była ocena zależności między stężeniem VEGF w osoczu pacjentek chorych na niezaawansowanego raka piersi a wybranymi parametrami histoklinicznymi. U 104 kobiet chorych na raka piersi w I i II stopniu zaawansowania klinicznego metodą immunoenzymatyczną ELISA oznaczono w osoczu stężenie VEGF. Średnia wieku chorych wynosiła 57 lat (29–89 lat). Określono następujące parametry histokliniczne guza – wielkość guza pierwotnego, typ histologiczny, stopień złośliwości histologicznej i obecność lub brak przerzutów do pachowych węzłów chłonnych. Krew do badania została pobrana jednorazowo, przed rozpoczęciem leczenia. Mediana stężenia VEGF w grupie chorych na raka piersi wynosiła 95 pg/ml (zakres wartości: 3,5–490,2 pg/ml, SD 101,3). Nie wykazano zależności między stężeniem VEGF a wiekiem chorych, jak również typem histologicznym nowotworu. Wykazano natomiast istotne statystycznie różnice w stężeniu VEGF w zależności od stopnia zaawansowania choroby, wielkości guza, obecności przerzutów w pachowych węzłach chłonnych oraz stopnia złośliwości histologicznej. Wykazanie zależności stężenia VEGF od stopnia zaawansowania raka piersi i jego złośliwości histologicznej może potwierdzać rolę VEGF we wzroście guza, może także stanowić wskazanie do kontynuowania badań nad rolą VEGF jako czynnika prognostycznego choroby. Pośrednio wskazuje również na celowość stosowania terapii anty-VEGF w raku piersi.