Guz przydatków u kobiety po menopauzie, 16 lat po leczeniu raka piersi z towarzyszącym wzrostem stężenia CA-125 i CA 15-3 we krwi - Stajszczyk, Marcin; Mykała-Cieśla, Joanna; Machalski, Marek; Pająk, Jacek (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2002)
Z danych literaturowych wynika, że większość kobiet z przerzutami raka piersi do jajnika jest w wieku przedmenopauzalnym i ma obustronne zajęcie przydatków. Najczęściej ujawniają się do 5 lat od rozpoznania raka piersi i towarzyszą im przerzuty o innej lokalizacji w połowie przypadków. W pracy został przedstawiony przypadek 61-letniej kobiety z dodatnim wywiadem raka piersi. 16 lat po leczeniu raka piersi u chorej ujawnił się obustronny guz przydatków. We krwi stwierdzono podwyższone stężenie markerów nowotworowych CA-125 i CA 15-3. Podczas zabiegu operacyjnego, w czasie którego potwierdzono nowotworowy charakter guza, dokonano usunięcia obu przydatków wraz z siecią większą i otrzewną ścienną. Badanie histologiczne wykazało naciek z komórek raka pochodzenia nabłonkowego w obu jajnikach, jajowodach, sieci i otrzewnej. Nie znaleziono guza pierwotnego w żadnym narządzie, włączając lewą pierś, żołądek, jelito grube i macicę. W celu różnicowania pomiędzy pierwotnym rakiem jajnika a przerzutami raka piersi do przydatków wykonano barwienia immunohistochemiczne z użyciem przeciwciał przeciwko cytokeratynie (CK), błonowemu antygenowi nabłonkowemu (EMA), receptorowi estrogenowemu (ER), receptorowi progesteronowemu (PR), HMFG ( human milk fat globule ) i laktoalbuminie alfa. Komórki nowotworowe reagowały w prawie 100 proc. z przeciwciałami przeciwko antygenom nabłonkowym – cytokeratynie i EMA. W 90 proc. komórek stwierdzono obecność receptorów estrogenowych. Receptory progesteronowe obecne były w 30 proc. komórek. Komórki nowotworowe dały ponadto silną reakcję z przeciwciałami przeciwko HMFG oraz laktoalbuminie alfa. Po sześciu cyklach chemioterapii z użyciem paklitakselu (Taxol) nie stwierdzono cech procesu nowotworowego w miednicy małej oraz uzyskano znaczne zmniejszenie stężenia CA-125 oraz normalizację CA 15-3 w surowicy krwi. W trakcie następnych 6 mies. hormonoterapii obserwowano systematyczny wzrost stężenia obu markerów. W badaniu scyntygraficznym rozpoznano liczne przerzuty do kości, przy braku innych przerzutów oraz wznowy w miednicy małej. W leczeniu dodatkowo stosowano pamidronian (Aredia), napromienianie kości oraz terapię strontem. Pacjentka zmarła 14 mies. po rozpoznaniu rozsiewu choroby do kości i 29 mies. po postawieniu diagnozy przerzutów raka piersi do jajników.