Zespół obturacyjnego bezdechu śródsennego – współczesne poglądy na diagnostykę i terapię - Cofta, Szczepan (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2007)
Zespół obturacyjnego zespołu śródsennego (OBŚ) to nierzadko spotykana i często niezdiagnozowana patologia, charakteryzująca się obecnością nawracających epizodów częściowej lub całkowitej obturacji górnych dróg oddechowych podczas snu, ze spadkiem wysycenia tlenem we krwi oraz następczą sennością dzienną. OBŚ jest związany z czynnikami ryzyka rozwoju chorób sercowo-naczyniowych, takimi jak otyłość i nadciśnienie. Zaburzenia stanowią konsekwencję nawracającej hipoksji oraz przebudzeń ze snu, które zmieniają fizjologiczne szlaki, powodując m.in. pobudzenie współczulne, stres oksydacyjny oraz dysfunkcje śródbłonka. Szacuje się, że OBŚ występuje u 2–4% dorosłych. W niniejszej pracy przedstawiono aktualny przegląd metod diagnostyki (wywiad i badania polisomnograficzne) i terapii tego schorzenia, w tym próby redukcji masy ciała, poprawę drożności nosa, unikanie spania na wznak, użycie protezy powietrznej (CPAP) z maską nanosową, uwulopalatofaryngoplastykę i ortezy przesuwające ku przodowi żuchwę.