Rola radiochemioterapii w leczeniu chorych na zaawansowanego raka sromu - Jońska-Gmyrek, Joanna; Gmyrek, Leszek; Krynicki, Ryszard; Lindner, Bogusław; Staniaszek, Jagna; Dańska-Bidzińska, Anna; Bidziński, Mariusz (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2007)
Rak sromu jest chorobą rzadko występującą. Stanowi ok. 2,5–5% wszystkich nowotworów kobiecych narządów płciowych [1]. Rocznie odnotowuje się w Polsce ok. 350 nowych zachorowań i ponad 200 zgonów z powodu tej choroby. Najczęściej jest rozpoznawany u kobiet powyżej 6. dekady życia, często obciążonych innymi chorobami, takimi jak choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze lub cukrzyca. Najistotniejszymi czynnikami prognostycznymi w przypadku raka płaskonabłonkowego sromu są stan regionalnych węzłów chłonnych i średnica nacieku w obrębie sromu. Rak sromu szerzy się przede wszystkim drogą bezpośredniego naciekania sąsiednich struktur (pochwa, cewka moczowa, odbyt) lub powodując przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych. Ryzyko szerzenia się nowotworu drogą krwionośną jest znikome. Ze względu na fakt, że duża liczba chorych na raka sromu w Polsce jest diagnozowana w zaawansowanym stadium choroby, bardzo istotne jest przeprowadzenie leczenia z oszczędzeniem ważnych dla jakości życia narządów, takich jak pęcherz moczowy, cewka moczowa i zwieracz odbytu. Ponieważ przeprowadzenie radykalnego leczenia chirurgicznego wymagałoby rozległych resekcji, postępowanie to nie jest szeroko akceptowane. W celu opracowania jak najbardziej optymalnego sposobu postępowania, pozwalającego na oszczędzenie ważnych funkcjonalnie narządów, zastosowanie radiochemioterapii w leczeniu zaawansowanego raka sromu jest przedmiotem wielu badań.