Zastosowanie topotekanu w leczeniu chorych na raka jajnika - Wcisło, Gabriel; Bodnar, Lubomir; Miedzińska-Maciejewska, Magdalena (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2003)
Rak jajnika jest jednym z najczęstszych nowotworów złośliwych u kobiet, a od postawienia rozpoznania 5 lat przeżywa zaledwie ok. 30 proc. chorych. Główną przyczyną niepowodzeń leczenia jest późne wykrywanie nowotworu. Niestety, nawet w przypadkach, w których uzyskano całkowitą remisję, dzięki stosowaniu uznanego obecnie za standard leczenia „pierwszego rzutu” paklitakselem i związkami platyny, bardzo często dochodzi do wznowy choroby nowotworowej. Nadal nie ma zgodności co do schematu postępowania w przypadku nawrotu. Ukazujące się wyniki licznych badań przeprowadzanych na niewielkich grupach chorych nie pozwalają na wyciągnięcie ostatecznych wniosków i wciąż nie ma wystarczająco przekonywujących danych odnośnie najskuteczniejszego i najbezpieczniejszego leczenia wznowy raka jajnika. Niniejsza praca stanowi przegląd badań dotyczących zastosowania topotekanu u chorych z zaawansowanym rakiem jajnika. Lek ten, będący inhibitorem topoizomerazy I, należy do wąskiej grupy nowych cytostatyków zarejestrowanych do stosowania w przypadku nawrotu tej choroby nowotworowej. Ponad 20 proc. chorych odpowiada na drugorzutowe leczenie topotekanem w monoterapii, a średni czas przeżycia wynosi ok. półtora roku. W celu uzyskania większej skuteczności leczenia w badaniach klinicznych, coraz powszechniej łączy się topotekan z innymi lekami o udowodnionej skuteczności w przypadku wznowy raka jajnika, ale o innym mechanizmie działania, jak paklitaksel, etopozyd, cisplatyna, karboplatyna, cyklofosfamid, doksorubicyna i cytarabina, zarówno w programach sekwencyjnych, jak i jednoczasowym leczeniu wielolekowym. Coraz więcej badań dotyczy włączenia topotekanu do leczenia „pierwszego rzutu”. Uzyskiwane wyniki są zachęcające, jednak ze względu na znaczną toksyczność hematologiczną leku, do czasu ukazania się jednoznacznych wyników badań III fazy topotekan powinien być stosowany w obrębie klinicznych badań kontrolowanych.