Analiza skuteczności chemioterapii neoadjuwantowej zawierającej docetaxel w skojarzeniu z doksorubicyną u chorych z miejscowo zaawansowanym rakiem piersi, leczonych w Wielkopolskim Centrum Onkologii w Poznaniu - Załuski, Jerzy; Szoszkiewicz, Renata (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2003)
Rak piersi jest najczęściej występującym nowotworem złośliwym w Polsce. Chemioterapia jest leczeniem z wyboru u chorych z miejscowo zaawansowanym rakiem piersi oraz przerzutowym rakiem piersi. Jedną z najbardziej obiecujących grup leków cytotoksycznych są taksany, wśród których stosowane są 2 leki: paclitaxel (Taxol) i docetaxel (Taxoter). Docetaxel w kombinacji z antracyklinami porównuje się w wielu badaniach randomizowanych II i III fazy ze standardową chemioterapią. Odsetki odpowiedzi w wyniku zastosowania chemioterapii AT wynoszą 80 proc. w porównaniu do chemioterapii standardowej wynoszącej 60 proc. W Wielkopolskim Centrum Onkologii, od sierpnia do grudnia 2002 r., zakwalifikowano do leczenia z powodu miejscowo zaawansowanego raka piersi 17 chorych w wieku od 36 do 62 lat, zaawansowanie kliniczne IIA–IIIA (w stopniu IIA – 2 chore, IIB – 5 chorych, IIIA – 10 chorych). W wyniku neoadjuwantowej chemioterapii wg schematu AT uzyskano odpowiedź na leczenie 72,3 proc. W przypadku 2 pacjentów uzyskano całkowitą regresję histopatologiczną w preparatach pooperacyjnych. Tolerancja leczenia u wszystkich pacjentek była dobra – objawy uboczne występujące w małym stopniu nie powodowały opóźnień w leczeniu. Chociaż u wszystkich wystąpiła alopecia, ale zespół retencji płynów (obrzęki) stwierdzono jedynie u 2 chorych, wymioty u 7, a nudności w przypadku 8 pacjentek. Przeprowadzone badania kliniczne II i III fazy sugerują, że taksany stanowią istotne uzupełnienie dotychczasowych metod leczenia i niektóre schematy leczenia z udziałem tych leków wykazały większą skuteczność od standardowych metod.