Artykuł oryginalnyOcena stężenia bFGF i TGF-β1 w surowicy krwi chorych z bielactwem nabytym – badanie pilotażowe - Chodorowska, Grażyna; Bartosińska, Joanna; Dąbrowska-Członka, Małgorzata; Wawrzycki, Bartłomiej; Juszkiewicz-Borowiec, Maria (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2008)
Wprowadzenie: Bielactwo nabyte jest chorobą skóry, której patogeneza nie została w pełni poznana. Uważa się, że pewną rolę w rozwoju schorzenia może odgrywać zaburzenie równowagi cytokin wydzielanych przez keratynocyty i fibroblasty. Niektóre z nich, w tym zasadowy fibroblastyczny czynnik wzrostowy (bFGF lub FGF-2), mogą pobudzać proliferację komórek barwnikowych, z kolei inne, takie jak transformujący czynnik wzrostu β (TGF-β), są parakrynnymi inhibitorami proliferacji melanocytów i melanogenezy. Ponadto uważa się, że TGF-β może wykazywać działanie immunosupresyjne, hamując proliferację limfocytów T i B. Materiał i metody: Badaniem objęto 21 pacjentów z bielactwem oraz 17 zdrowych ochotników. Stężenie bFGF i TGF-β1 w surowicy krwi oznaczono przy użyciu techniki immunoenzymatycznej ELISA. Wyniki: Średnie stężenie bFGF w surowicy krwi obwodowej chorych z bielactwem wynosiło 9,4769±4,8497 pg/ml, natomiast w grupie kontrolnej 8,5733±3,6386 pg/ml. Różnica ta nie była istotna statystycznie (p=0,587047). Średnie stężenie TGF-β1 w surowicy krwi obwodowej chorych z bielactwem wynosiło 52,4931±17,7362 ng/ml, natomiast w grupie kontrolnej 44,6654±15,9378 ng/ml. Różnica ta także nie była istotna statystycznie (p=0,181621). Wnioski: W świetle rozbieżnych wyników badań przedstawionych w piśmiennictwie dotyczących roli bFGF i TGF-β1 w bielactwie trudno jest sformułować ostateczne wnioski. Istnieje potrzeba dalszych badań w celu wyjaśnienia mechanizmu działania bFGF w procesie repigmentacji oraz możliwości wykorzystania immunosupresyjnego działania TGF-β w leczeniu bielactwa.