Nawrót raka jądra – czy tylko VeIP? - Świątoniowski, Grzegorz; Brużewicz, Szymon (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2008)
Nawrót nowotworów zarodkowych (ang. germ cell tumours – GCT) po leczeniu radykalnym nadal stwarza możliwość uzyskania wyleczenia. Istnieją jednak obiektywne – związane ze zbyt małą liczbą wysoce wiarygodnych danych – trudności w optymalizacji tej terapii. Prowadzone w latach 80. ubiegłego wieku badania wykazały skuteczność w omawianym wskazaniu schematów terapeutycznych z zastosowaniem ifosfamidu i cisplatyny. Przy ich użyciu można uzyskać nieco ponad 20% wyleczeń. Wiele nadziei budzą próby zastosowania tzw. nowych leków – zwłaszcza paklitakselu i gemcytabiny – w schematach chemioterapii II linii łącznie z cisplatyną. Istnieją przesłanki sugerujące przewagę tego typu postępowania nad klasycznym leczeniem opartym o ifosfamid i cisplatynę. Alternatywnym podejściem jest zastosowanie wysokodawkowanej chemioterapii (HDCT) z następowym przeszczepieniem szpiku albo – obecnie najczęściej – komórek macierzystych z krwi obwodowej. Do wczesnych badań I/II fazy kwalifikowano często pacjentów znacznie przeleczonych (drugi nawrót), co odbijało się na złych wynikach (w aspekcie skuteczności i tolerncji) HDCT. Po wprowadzeniu bardziej restrykcyjnej kwalifikacji (pierwszy nawrót, wykluczenie chorych z pierwotną lokalizacją śródpiersiową) i w wyniku rozwoju techniki przeszczepowej, wyniki stały się bardziej obiecujące. Niestety badanie III fazy (IT 94) nie potwierdziło przewagi HDCT nad leczeniem niemieloablacyjnym w nawrotowym GCT. Pojawiają się jednak nowe przesłanki, sugerujące, że w wybranych grupach pacjentów może być to postępowanie wskazane.